Her zamanki gibi, Avrupa liderleri rekabetçiliğe yarım bir vizyonla yaklaşıyor — stratejik resmin sadece yarısını görüyor. @FT ile yaptığı bir röportajda, AB rekabet şefi @Teresaribera doğru bir argüman sunuyor: Avrupa, küresel bir ekonomide rekabetçi kalmak istiyorsa düzenleyici modelini savunmalı: "Avrupalılar olarak, en aşağı doğru yarışa bahis oynayamayız," diyor. "Yönetmelikle bu yüksek standartları oluşturduğumuzu biliyoruz." Ve "kimliğimizi, değerlerimizi, halkımızın güvenini kaybedersek, hiçbir şeyi müzakere etme konumunda olmayacağız" diye uyarıyor. Bir temel noktada haklı: düzenleme güç koludur. Ama tartışma burada kısa bir şekilde duruyor. Düzenleme ancak AB küresel rekabetin en rahatsız edici gerçeğini kabul ederse işe yarar: kurallarınızı ancak ekonomik olarak domine ederseniz ihraç edebilirsiniz. Amerikan ve Çinli, küresel pazarları şekillendiriyor çünkü bunlar devler tarafından taşınıyor — Büyük Teknoloji, Büyük Endüstri, Büyük Finans — ve bunlar kaçınılmaz standart belirleyiciler olarak hareket ediyor. Ölçeği, iç kuralları küresel normlara dönüştürüyor. Buna karşılık Avrupa dünyayı düzenlemek istiyor ama güç olmayı reddediyor. Ölçeksiz standartlar istiyor. Şampiyonlar olmadan etki. Egemenlik olmadan bir egemenlik. Yıllardır AB, kendini güç alanı olarak değil, rekabet alanı olarak tanımlamayı seçti — piyasaları parçalayarak, birleşmeleri engelledi ve adalet adına kendi potansiyel devlerini disiplinlendirdi. Sonuç paradoksal bir şekilde: Avrupa, sahip olmadığı şirketleri düzenliyor, pazarlarda ise baskın değil. Bu ahlaki üstünlük değil. Bu stratejik yarım bir hastalıktır. Eğer Avrupa gerçekten düzenlemenin rekabet gücü olduğuna inanıyorsa, o zaman ekonomik hakimiyete, endüstriyel ölçeke ve bu kuralları dünya çapında taşıyabilecek Avrupa şampiyonlarına da inanmalıdır. ...