Jak zwykle, europejscy liderzy podchodzą do konkurencyjności z hemiplegiczną wizją — widząc tylko połowę strategicznego obrazu. W wywiadzie dla @FT, szefowa konkurencji UE @Teresaribera przedstawia słuszną argumentację: Europa musi bronić swojego modelu regulacyjnego, jeśli chce pozostać konkurencyjna w globalnej gospodarce: "Jako Europejczycy, nie możemy stawiać na wyścig w dół," mówi. "Wiemy, że poprzez regulacje tworzymy te wysokie standardy." I ostrzega, że "jeśli stracimy naszą tożsamość, nasze wartości, zaufanie naszych ludzi, nie będziemy w stanie negocjować czegokolwiek." Ma rację w jednym zasadniczym punkcie: regulacja jest dźwignią władzy. Ale tutaj argument się kończy. Regulacja działa tylko wtedy, gdy UE akceptuje najbardziej niewygodną prawdę globalnej konkurencji: możesz eksportować swoje zasady tylko wtedy, gdy dominujesz ekonomicznie. Amerykańskie i chińskie firmy kształtują globalne rynki, ponieważ są wspierane przez gigantów — Big Tech, Big Industry, Big Finance — którzy działają jako nieuniknieni twórcy standardów. Ich skala przekształca krajowe zasady w globalne normy. Europa, w przeciwieństwie do tego, chce regulować świat, jednocześnie odmawiając bycia potęgą. Chce standardów bez skali. Wpływu bez championów. Suwerenności bez dominacji. Od lat UE świadomie wybierała, aby definiować się nie jako przestrzeń władzy, ale jako przestrzeń konkurencji — fragmentując rynki, blokując fuzje i dyscyplinując własne potencjalne giganty w imię sprawiedliwości. Rezultat jest paradoksalny: Europa reguluje firmy, których nie ma, na rynkach, którymi nie dominuje. To nie jest moralna wyższość. To strategiczna hemiplegia. Jeśli Europa naprawdę wierzy, że regulacja jest źródłem konkurencyjności, to musi również wierzyć w dominację ekonomiczną, przemysłową skalę i europejskich championów zdolnych do przenoszenia tych zasad na całym świecie. ...