De vreemde realisatie hebben dat junior / midlevel / senior binnen bedrijven binnenkort misschien in plaats daarvan zal corresponderen met Haiku / Sonnet / Opus (of wat het equivalente model ook is), en dat geweldig teamwerk in plaats daarvan zal komen van hoe efficiënt je deze in kaart brengt. Een teken van een gemiddelde junior ontwikkelaar: moet Opus voor alles gebruiken. Het werkt, maar is kostbaar. Het equivalent van het nodig hebben van een senior of tech lead die het werk intensiever beoordeelt. Een ondergemiddelde midlevel heeft misschien Opus nodig om constant te refactoren, terwijl een hoog presterende het zo heeft benut dat ze een vloot van sonnetten kunnen gebruiken. De midlevel *kan* Opus gebruiken, maar het eindigt als kostbaarder, zoals het hebben van een PM die constant de roadmap verandert. Het teken van een uitstekende principle/director/etc is dat ze Opus-niveau efficiënt orkestreren met minimale herwerking, enz.