Bijna 40% van de studenten aan Stanford beweert dat ze een handicap hebben. Ik ben er een van | Elsa Johnson, The Times In 2023, een maand in mijn eerste jaar aan de Stanford Universiteit, liet een ouderejaars me haar kamer zien — een gewilde eenpersoonskamer in een van de mooiste gebouwen op de campus. Terwijl ze me rondleidde in haar ruimte, die een privébadkamer, een inloopdouche en een geweldig uitzicht op de Hoover Tower omvatte, noemde ze terloops dat ze vier jaar lang in een eenpersoonskamer had gewoond. Ik was verrast. De meeste mensen krijgen het voorrecht van een eenpersoonskamer pas als ze hun laatste jaar bereiken. Dat is wanneer mijn vriend me een tip gaf: Stanford had haar "een handicap accommodatie" verleend. Ze had natuurlijk geen handicap. Ze wist het. Ik wist het. Maar ze had vroeg ontdekt wat de meeste Stanford-studenten uiteindelijk leren: het Office of Accessible Education geeft studenten een eenpersoonskamer, extra tijd voor toetsen en zelfs vrijstellingen van academische vereisten als ze als "gehandicapt" worden gekwalificeerd. Iedereen deed het. Ik kon het ook doen, als ik maar wist hoe ik moest vragen. Een recent artikel in The Atlantic meldde dat een toenemend aantal studenten aan elite-universiteiten beweerde dat ze een handicap hadden om voordelen of vrijstellingen te krijgen, wat ook kopieën van college-aantekeningen, vrijgestelde afwezigheden en toegang tot privé-testkamers kan omvatten. Degenen die lijden aan "sociale angst" kunnen zelfs ontsnappen aan deelname aan klassendiscussies. Maar de meest voorkomende handicap accommodatie waar studenten om vragen — en ontvangen — is de beste huisvesting op de campus. Aan de Stanford Universiteit in Palo Alto, Californië, waar de concurrentie voor de beste kamers hevig is, is deze praktijk bijzonder wijdverbreid. The Atlantic meldde dat 38 procent van de studenten aan mijn universiteit geregistreerd stond als gehandicapt — dat zijn 2.850 studenten uit een klas van 7.500 — en 24 procent van de studenten ontving academische of huisvestingsaccommodaties in het herfstkwartaal. Aan de Ivy League-colleges Brown en Harvard is meer dan 20 procent van de studenten geregistreerd als gehandicapt. Vergelijk deze cijfers met de community colleges in Amerika, waar slechts 3 tot 4 procent van de studenten handicapaccommodaties ontvangt. Bizar genoeg zijn het de scholen die de meest academisch succesvolle studenten hebben, die het grootste aantal hebben dat handicaps claimt — handicaps waarvan je zou denken dat ze academisch succes zouden ontmoedigen. De waarheid is dat het systeem er is om te worden bespeeld, en de meeste studenten voelen dat als je het niet bespeelt, je jezelf in een nadelige positie plaatst. Dat is waarom ik besloot mijn legitieme ziekte — endometriose — als een handicap aan Stanford te claimen. Toen ik tweeënhalf jaar geleden op de campus aankwam, had ik aangenomen dat speciale regelingen werden getroffen voor een klein aantal studenten die ze echt nodig hadden. Maar ik ontdekte al snel dat dat niet waar was. Sommige diagnoses zijn echt en ernstig, natuurlijk, zoals epilepsie, anafylactische allergieën, slaapapneu of ernstige fysieke handicaps. Maar de meeste studenten, in mijn ervaring, claimen minder ernstige aandoeningen, zoals ADHD of angst. En sommige "handicaps" zijn gewoon ronduit belachelijk. Studenten claimen "nachtmerries"; anderen zeggen dat ze "gemakkelijk afgeleid zijn" of dat ze "niet met anderen kunnen samenleven". Ik ken een jongen die een eenpersoonskamer kreeg omdat hij 's nachts contactlenzen moet dragen. Ik heb gehoord van een meisje dat een eenpersoonskamer kreeg omdat ze glutenintolerant was. Dat is waarom ik me gerechtvaardigd voelde om endometriose als een handicap te claimen. Het is een pijnlijke aandoening waarbij cellen van de baarmoeder buiten de baarmoeder groeien. Ik kromp vaak in elkaar van de pijn door het probleem, waarvoor geen bekende genezing bestaat, dus besloot ik om een eenpersoonskamer aan te vragen in een campusdorm waar ik die momenten in het geheim kon doorbrengen. ...