In zijn model van de beschavingspolitiek betoogde Samuel Huntington dat de belangrijkste reden voor het onevenredige geweld en de disfunctie in de islamitische wereld het gebrek aan een "ankerstaat" was die interne geschillen kon beslechten en als een schild kon fungeren tegen externe agressie; iets wat elke andere beschaving in zijn schema had. De landen die groot genoeg waren om deze rol te vervullen, omvatten Egypte, Turkije, Pakistan en Iran, maar in verschillende mate bleken ze allemaal onvoldoende of ongeschikt voor de taak. Saoedi-Arabië is waarschijnlijk niet groot genoeg om deze rol te vervullen, maar men zou denken dat het absoluut ten minste de ankerstaat van de GCC moet zijn in een Huntingtoniaanse wereld. De kleinere staten die de consensus uitdagen en zelfs strijden om dominantie, ondermijnen uiteindelijk het vermogen van de GCC-subregio om effectief te functioneren en zijn belangen als blok te verdedigen.