Alain de Botton heeft ongeveer 17 boeken geschreven en runt het School of Life YouTube-kanaal, dat nu bijna 10 miljoen abonnees heeft. En dit is een zeldzaam interview voor hem. Enkele hoogtepunten: 1. Een heldere nachtelijke lucht is een uitdaging voor alles wat we denken te weten. 2. Als we echt in overweging zouden nemen wat die nachtelijke lucht ons vertelt, zouden we moeten gaan liggen en absoluut alles in twijfel trekken. 3. Schrijversblok is een conflict tussen schaamte en de wens naar eerlijkheid. 4. Het effect van massamedia is om ons denken te industrialiseren en te commercialiseren, wat geen ruimte laat voor de vrije denker, de eerlijke denker en de authentieke denker. 5. Je moet aandacht hebben voor je eigen sensaties en gedachten. Dat is het echte werk van schrijven. 6. Elke persoon is een ongelooflijke bibliotheek van sensaties, maar zo vaak, vooral in de academische wereld, denken mensen: “Laten we onszelf negeren als een bron van gegevens en ontdekken wat Cicero zei, of wat Socrates zei, of wat Michel Foucault zei.” 7. Schrijven kan wraak zijn voor de verstomde persoon, wat de reden is waarom zoveel schrijvers in persoon bescheiden zijn maar op papier fel. 8. Een kunstwerk is het beste wat je kunt doen met je ontwrichting en verdriet, en soms is het zelfs een alternatief voor het verliezen van je verstand. 9. Emerson zei: "In de geesten van genieën vinden we onze eigen verwaarloosde gedachten." 10. De gedachten van genieën zijn fundamenteel niet anders dan die van anderen. Het is gewoon dat zij in staat zijn woorden te geven aan sensaties die we al lang hebben gevoeld maar niet konden verwoorden. 11. Schrijfopdracht: Als er geen regels waren, als je niet kon falen, als niemand zou lachen, als je morgen dood zou zijn, wat zou je dan eigenlijk doen en zeggen? Hoe zou je schrijven, laten we zeggen? Dat is hetgene dat je zou moeten schrijven. Ik heb het volledige gesprek met Alain de Botton hieronder gedeeld. Je kunt het hier of op YouTube bekijken, en luisteren op Apple of Spotify. Je vindt de links in de antwoordtweets.

Als we de complexiteit van de wereld kenden, zouden we weten dat we uren en uren nodig hebben om elke wakkere minuut te verwerken. George Eliot zei iets als: "Als we echt opletten op het mysterie en de complexiteit van de dingen, zouden we het hartslag van de eekhoorn horen en het gras horen groeien. En we werden gek van de veelheid aan dingen. We zouden gek worden." Dat is een parafrase, maar het punt blijft staan. Kun je je voorstellen hoe het zou zijn om de hartslagen van eekhoorns te horen? Wij onderdrukken die dingen. Ze zitten in ons, maar we letten er niet op omdat, als we nog leefden voor alles wat er in de wereld gebeurt, we onszelf zouden verliezen.

Je kunt de mensheid indelen op basis van wat mensen met hun pijn doen. Sommige mensen drinken hun pijn weg, sommige mensen praten hun pijn weg, sommige mensen sporten hun pijn weg, sommige mensen bereiken hun pijn weg, en sommige schrijven hun pijn weg. Maar de moderne wereld ontmoedigt mensen om over hun eigen ervaringen te schrijven. Ze stellen vragen zoals: Wat is je autoriteitsbasis? Waar baseer je dit op? Dit is vooral waar in de academische wereld, waar het gevoel heerst: "Laten we onszelf negeren als een bron van gegevens. Laten we uitzoeken wat Cicero zei, wat Socrates zei, of wat Michel Foucault zei." Er is niet veel aanmoediging om je eigen geest te onderzoeken. Sterker nog, het hele schoolsysteem is gebaseerd op het proberen te laten ontdekken wat andere mensen dachten in plaats van te verkennen wat jij denkt.

Luister naar de podcast... Apple: Spotify:

Met de leeftijd verzamelen we littekens, die ons openstellen voor kunst. Neem Van Goghs irissen. Als je naar die bloemen kijkt, zie je niet alleen een mooi schilderij. Je ziet een man die kapot was. Een man die diep leed als een gekwelde heilige. Hij was eenzaam, hunkerde naar liefde en totaal verkeerd begrepen. Toen Van Gogh die irissen schilderde, legde hij niet alleen hun kleur en vorm vast; Hij greep naar iets om zich aan vast te houden, iets om te voorkomen dat hij in verdriet zou verdrinken. Het punt is dat wanneer schoonheid door de lens van pijn wordt bekeken, het kan veranderen in iets heel anders: een reddingsvlot voor je hart. Maar tragisch genoeg was zelfs schoonheid uiteindelijk niet genoeg om Van Gogh te redden. Dat is wat zijn werk zo ontroerend maakt. Een van de meest adembenemende schoonheid die mensen ooit hebben gemaakt, komt voort uit het worstelen met bijna ondraaglijke pijn.

"AI dwingt je om te doen wat je altijd als kunstenaar had moeten doen: stop met het verkennen van wat je hoort te doen, en doe wat je zelf wilt. LLM's geven slechts een samenvatting van wat al gezegd en gedacht is. Ja, het kan opnieuw gecombineerd worden, maar in wezen geeft het je gestandaardiseerde antwoorden, en soms zijn ze erg goed. De druk ligt op creatieven om hun zelfontdekking verder te verhogen om deze machine voor te zijn. Maar als ik het zou zeggen, stel dat ik een essay over nostalgie wilde schrijven, en ik zei: "Oké, AI, structureer een essay over nostalgie in de stijl van mij." Het zou prima werk leveren, maar het zou niet oppikken waarom ik schrijver ben, waarom ik schrijver wil zijn. Ik wil niet alleen schrijver zijn om een bepaald aantal woorden te produceren. Ik wil schrijver worden om bepaalde gevoelens te respecteren. AI kan die gevoelens niet kennen omdat het niet ik ben. Het weet niet wat ik echt wil zeggen." (Dat is een parafrase en geen exact citaat)

"Het effect van de massamedia is om ons denken te industrialiseren. Het te commercialiseren. Dat is niet goed voor de vrije denker, de eerlijke denker, de authentieke denker." — Alain de Botton

Schrijvers zijn de schrijvers van de gedachten van de mensheid. Dit is waarom Emerson schreef: "In de geesten van genieën vinden we onze eigen verwaarloosde gedachten." Met andere woorden, genieën hebben niet noodzakelijkerwijs gedachten die anders zijn dan de onze. Alain de Botton zegt: "Wat zij wel hebben, is een soort trouw aan de meer verwaarloosde gedachten, de gedachten die niet in de salon worden genoemd, als het ware, die niet aan de eettafel worden besproken, maar die in iedereen zitten en die door gewoonte, verlegenheid, schaamte, status zoeken, wat het ook is dat in de weg staat van een eerlijker gesprek, worden verwaarloosd."

"Een heldere nachtelijke lucht is een uitdaging voor alles wat we denken te weten."