Gerçekten çok merkezli / klasik olarak liberal olan çok az insanın olduğunu fark etmek hem dikkat çekici hem de moral bozucu. Özellikle yüksek eğitimli elitler arasında. Ruh haline bağlı olabilirler ama sonunda kendilerini etkilemeyen şeyleri yasaklama/sınırlama istemeleri, keyfi bir yüksek ilke ya da çifte standart temelinde gerekçelendirmek istemeleri çok zor değildir. Durum değişir değişmez ve iktidara geldiğinde, haksız olduklarını iddia ettikleri mağara adamı davranışlarını sergileyecekler. Kimlik siyaseti kötüdür, ta ki kimliğin kazanana kadar. Siyasi ideolojiye dayalı ayrımcılık, sizin gücün olana kadar kötüdür. Ifade özgürlüğü, dış grup tarafından kullanılana kadar iyidir. Akademik dolandırıcılık, uygun değilse ve sevdiğim şeyi zorlamak dışında kötü. Ticaret iyi, insanlar sevmediğim şeyleri takas etmedikçe. İlliberaller de çok daha gürültülü: "Bunu tatsız buluyorum ama yasaklamak benim işim değil" diye düşünen kişi köşe yazıları yazmaz, hareketler inşa etmez, büyütülmez. İlkeli hoşgörü doğası gereği sessizdir ve ilkeli tutarlılık ve özgürlüğü maksimize eden normların daha güçlü olması için kurumsal ve toplumsal ödüllerin ne değişmesi gerektiğini merak ediyorum. Bazı insanlar için demokrasinin sadece çoğunlukluk karar verme anlamına geldiği de komik. Büyük bir grubun bir şeyler yapmak istediğini işaret ediyorlar ve bu 'demokratik' anlamına geliyor. Bir kolektif, çeşitlilik, muhalefet ve farkı sadece çok sayıda olduğu için ezebilirse, saçma ve korkunç bir sistem. Çoğunluğun zorbalığı sizi hâlâ korkutmalı ve siyasi ilkeleriniz uygun olduğu anda ters düşmemeli.