<MosulSeul 2026.01.14> Günümüzde çağdaş Kore'nin trendi kesinlikle 'nostalji'. Tadı söken ve katmanları yeniden yükselten bir şey. Samgyetang? Domuz çorbası mı? Soğuk erişte? Mantı çorbası mı? Abalone lapası mı? Ya da yemek canavarının dondurma çorbası (çok lezzetli olmalı... Oyatt önceden rezervasyon yapıyor). Bu kombinasyon, biraz sahte görünebilir—elbette—bizden büyük destek alıyor. Ancak, biraz hayal kırıklığı yarattığında her zaman en lezzetli ve uzun ömürlü yemeklerdir. Hayatımızda da aynı değil mi? Bu anlamda, şey... Acaba bu iyi bir hamle mi? Çok bariz. Bu tür bir yemek ortamında, biraz daha az destek alsanız bile, dürüst olmak gerekirse ölçülü bir yer var. Bu bir parametre. Çam fıstığı lapası, "Ha... Biraz daha uyarıcı olsaydı, mükemmel olurdu." Odun ateşinde pişirilen piha balığı altında yayılan turp, biraz güveç gibi, genellikle yediğimiz haşlanmış turpları hatırlatıyor. Ana etten gelen hafif tsuran kokusu ya da köri kokusuyla tteokgalbi, sınırın ortasında çocukluk anılarını belirsiz bir şekilde çağrıştırır. Bu bir anı satışı değil, deneyimden gelen bir uyum. Japon, Kore, Fransız ve Meksika dillerini özgürce kesiştirirken, Şef Sung Jae-hyung'un sonunda gördüğü 'lezzetli tat'ı basitçe aktarma süreci var. Ve bu arada, anılar doğal olarak eriyip gider. Bu parametreyi biraz daha zarif kılan şey değil mi?