Norveçli bir startup kurucusu olarak, maalesef gerçekleşmemiş sermaye kazancı vergileri üzerine çok zaman harcadım, onlarla uğraştım ve tartıştım. İşte dikkate değer bazı önemli noktalar: Servet vergisi, örtük bir el koyma biçimidir. Diğer tüm vergiler gönüllü bir değişimin bir kısmını almaya dayanırken, servet vergisi devlet tarafından zorla uygulanan bir işlemdir. Pratikte, bunu ödemenin sadece iki yolu vardır: çok yüksek bir maaş veya temettü almak ya da hisse satmak. Özel teknoloji şirketleri için bu genellikle ne mümkün ne de arzu edilir. Her iki durumda da, her 1 dolarlık servet vergisi şirketin değerini 1 dolar azaltıyor—yani devlet fiilen özel mülkiyete el koymuş. Aslında, 1 dolardan bile fazlasını çıkarıyor: Ayrıca vergi ödemek için vergi ödersiniz. Servet vergisini ödemek için gereken nakiti çıkarmak amacıyla gelir, temettü veya sermaye kazancı vergisi ödenmelidir. Sonuç olarak, gerçek etkin vergi yükü belirtilen orandan çok daha yüksektir. Her varlığın değeri hızla değişebilir. Servet vergileri keyfi bir zamanda belirlenir. Bir varlık, servet değerleme tarihi ile faturanın son ödeme tarihi arasında %90 düşebilir. Artık var olmayan değerlere dayalı gerçek bir vergi faturası ödemek son derece adaletsizdir. Ayrıca: İşlem yapmayan bir varlığın gerçek değerini bilmek imkansızdır. Bu durum, vergi mükellefleri için önemli bir belirsizlik ve hükümetlerin değerleri değerlendirmeye çalışması için yüksek idari yük yaratıyor. Tercih edilen hisseler ile sıradan hisseler, hak hak etme takvimi, işlem büyüklüğü ve kurucunun ya da küçük bir azınlık hissedarının satıp satmadığı, cahil bir gözlemciye "aynı" hisseler gibi görünen hisseler için çok farklı fiyatlara yol açabilir. Bu sorunlara tek mantıklı çözüm, ekonomide gönüllü işlemleri vergilendirmektir. Sol eğilimli olanlar daha yüksek marjinal oranları tercih edebilirken, sağa eğilimli olanlar daha düşük oranları tercih edebilir—ve bu meşru bir siyasi tartışmadır. Yüksek vergi oranları sorun olmayabilir; gerçekleşmemiş değerleri vergilendirmek mümkün değil.