2017-18 yıllarında, Birleşik Krallık'a ilk taşındığımda, çok depresif ve hiçbir şey yapmaya motivasyonum kalmamıştı. Depresyon hemen gerçekleşmedi. Aslında 3-4 ay boyunca çok heyecanlıydım - okul harikaydı, iyi olduğum şeyi okudum, turistik şeyler eğlenceliydi, ebeveynlerden ve arkadaşlardan uzak olmaktan rahatsız değildim. Ve sonra hayat "kelimenin tam anlamıyla üzerime yığıldı" ve farkında olmadan gerçekleşti. Günlük olarak hemen ele almadığım küçük sorunlar ve şikayetler birikti. örneğin, öğle yemeği yiyecek, İngilizce çalışacak kimsenin olmaması, bana/onlara/derslerde yardımcı olmamaları; Market alışverişine gitmek, kış tatili Avrupa gezisine gitmek, vize başvurusu yapmak vs Çinli arkadaşlarım vardı, tabii, ama zaten yerleşik ve oldukça hermetik olan grupları vardı. En karanlık nokta, yılda 37.000 £ ödediğim tek şey olan yataktan kalkıp derse gitmek istememekti. Depresyon parça parça başladı, çünkü önceki yazılardan hiçbirini ele almadım ve gardımı indirdim; Kendimi olumsuzluğa daha açık hale getirdim. Çok detaya girmeden, sonraki her başarıya borç verebileceğim bir şey vardı - insanlara daha fazla ulaşmak. Kendimi Çinli olmayan yabancılarla, yurt personeli, restoran personeli, üniversite personeli, temizlikçiler, güvenlik personeliyle etkileşime girmeye zorladım. Bu olumlu bir geri bildirim döngüsüne yol açtı - hayır, sen çöp değilsin, çoğu insan aslında seninle aynı sorunları yaşıyor ve hatta çoğu zaman daha kötü sorunlara da sahip - ve bunun üzerinde tekrar tekrar bağ kurduk. Rönesans'tan 20. yüzyıla kadar birçok şair ve yazarın Bohem yaşam tarzı gibi, kendinizi her kesimden çeşitli insanlarla çevrelemek buna baharat katıyor gibi görünüyor. Kim tahmin ederdi ki? Sosyal katman, maddi durum ya da dil ne olursa olsun - yalnız olmamaya, insanlara ulaşmaya ve hayatta aktif olarak yeni fırsatlar aramaya bilinçli bir çaba gösterdim. ...