Uzaktan çalışma, "işin" ne kadarının tiyatro olduğunu ortaya koydu Uzaktan çalışma verimliliği öldürmedi. Performanslı yoğunluğu öldürdü. Ofis sadece işin yapıldığı bir yer değil. Eserin yapıldığı bir sahne. Herkes aynı binada olduğunda, görünürlüğü değerle karıştırabilirsiniz. Meşgul görünen, toplantılarda kendinden emin konuşan, anında cevap veren, geç kalan ve her zaman "müsait olan" kişiyi ödüllendirebilirsiniz. Bunların hiçbiri sonuçları garanti etmez. Sadece bir izleyici garantisi var. Uzaktan çalışma izleyiciyi alıp aldı. Birden çıktı, duruştan daha önemli hale geldi. İşi sahte etmek daha zor hale geldi çünkü kimse "denidiğini" göremiyordu. Ve bu yüzden birçok menajer panikledi. Takımların teslimatı bırakması değil, ana araçları yok olması: kültür kılığına girmiş gözetim. Ofis hayatının şaşırtıcı derecede bir kısmı ritüeldir. Durum toplantıları, e-posta olabilir. Slaytları haklı çıkarmak için yapılmış slaytlar. Projeler yaratmak için oluşturulur. Koordinasyon konusunda bir koordinasyon döngüsünde sıkışmış insanlar. Takvimi doldurduğu için verimlilik gibi hissettiriyor. Ama çoğunlukla yönetim bunun var olmasını hak ettiğini kanıtlıyor. Ritüeller azaldığında, işin aslında ne olduğunu keşfediyorsunuz: odaklanmış zaman, net öncelikler ve işi sürekli kesintisiz yapabilmek için yeterli özerklik. Ve işte rahatsız edici espri: bazı roller saf tiyatro olarak ortaya çıktı. İşin gerçek hissettirmesi için fiziksel olarak görülmeye bağlıysa, belki de iş gerçek değildi. Uzaktan çalışma işi bozmazdı. Bunu ortaya çıkardı. Yani asıl tartışma "uzaktan mı ofis" değil. Mesele şu: Sonuçları ödüllendiren sistemler mi istiyoruz, yoksa itaat ve görünürlüğü ödüllendiren sistemler mi? Çünkü insanları "kültürü düzeltmek" için ofise geri dönmeye zorlamak genellikle sahneyi yeniden tesis etmek anlamına gelir.