Praca zdalna ujawniła, jak wiele z "pracy" to teatr. Praca zdalna nie zabiła produktywności. Zabiła performatywną zajętość. Biuro to nie tylko miejsce, w którym odbywa się praca. To scena, na której praca jest wykonywana. Kiedy wszyscy są w tym samym budynku, można pomylić widoczność z wartością. Można nagradzać osobę, która wygląda na zajętą, pewnie mówi na spotkaniach, natychmiast odpowiada, zostaje późno i jest zawsze "dostępna". Żadne z tego nie gwarantuje wyników. Gwarantuje tylko publiczność. Praca zdalna odebrała publiczność. Nagle wyniki stały się ważniejsze niż postawa. Praca stała się trudniejsza do udawania, ponieważ nikt nie mógł zobaczyć, jak "próbujesz". I dlatego tak wielu menedżerów wpadło w panikę. Nie dlatego, że zespoły przestały dostarczać wyniki, ale dlatego, że ich główne narzędzie zniknęło: nadzór przebrany za kulturę. Zaskakująca ilość życia biurowego to rytuał. Spotkania statusowe, które mogłyby być e-mailem. Slajdy stworzone, aby uzasadnić slajdy. Projekty stworzone, aby tworzyć projekty. Ludzie uwięzieni w pętli koordynacji dotyczącej koordynacji. To wydaje się produktywnością, ponieważ wypełnia kalendarz. Ale to głównie zarządzanie udowadniające, że zasługuje na istnienie. Kiedy rytuały znikają, odkrywasz, czym tak naprawdę jest praca: skoncentrowanym czasem, jasnymi priorytetami i wystarczającą autonomią, aby robić to, co trzeba, bez ciągłych przerwań. A oto niewygodna puenta: niektóre role okazały się czystym teatrem. Jeśli twoja praca zależy od bycia fizycznie widocznym, aby czuć się realnie, może ta praca nie była realna. Praca zdalna nie zniszczyła pracy. Ujawniła ją. Więc prawdziwa debata nie dotyczy "pracy zdalnej vs biura". Chodzi o to: czy chcemy systemów, które nagradzają wyniki, czy systemów, które nagradzają posłuszeństwo i widoczność. Ponieważ zmuszanie ludzi do powrotu do biura, aby "naprawić kulturę", często oznacza po prostu przywrócenie sceny.