(tetik uyarısı) 1 yıl önce bu gün - hayatım değişti, bir yangın evimi ve tüm dünyevi eşyalarımı yok etti. Geriye dönüp baktığımda, yeniden inşa etmenin asla bir seçenek olmadığını fark ediyorum. Benim için tek yol yeni bir şey inşa etmekti. Kayıp törensel büyüklükteydi, bu deneyim beni ve değerlerimi, benlik duygumu güçlendirdi ve nihayetinde, kim olabileceğimle ve kim olmayı umduğum kişiyle daha uyumlu bir yola yönlendirdiğimi düşünüyorum. Ateş bana yeni radikal bir cesaret biçimi öğretti - hayatta inşa ettiğinin sevgide ve sözünde olduğunu gösterdi. Ve evet, aslında her ikisine sahip olmak her şeyden çok daha anlamlı. Birkaç ay sonra hayatım tekrar değişti. Birçoğunuz muhtemelen yangını biliyor ve bana destek oldu, ama çok az kişi benim o zaman sürpriz ve güzel bir gebelik duetini aldığımı biliyor. Çok mutluyduk, hayatımıza yeniden döndüğü sevinç için ona Felix adını verdik. Ama Felix bu dünya için yaratılmamıştı ve kalp atışı sonunda durdu. O noktada oldukça öfkeliydim, öfkemde bulanık bir şey vardı - Tanrı'ya, kendime kızgın, sadece adaletsizliğe kızgın, umut tarafını göremediğim halde durmaksızın aradığım halde. Yas bazı açılardan daha da arttı, ama aynı zamanda yası yeniden düzenledi. Yangın için ağlamıyorum ama Felix için sık sık ağlarım. Ayrıca hâlâ ağladığımdan daha sık gülümsüyorum. Sonuçta, benim için doğal olan bu. Ve doğal olarak, çok fazla çalışıyorum. O işte gerçek bir amaç hissediyorum ama bazen çalışıyor olup olmadığımı düşünüyorum çünkü en azından a+b=c orada. Burada ne / neden yazdığımı gerçekten bilmiyorum. Bir gün herkesin çiçek açan erkek bebek ya da karın hakkında bir gönderi okuduğunu ve hepimizin kapanış hissedeceğini düşündüm. Hikayemin önemli olduğunu. Güzel bir sona mükemmel uyacağını ve hayatın gidişatının nihayet anlamlı olacağını söyledi. Ama bazen şeyler mantıklı gelmiyor. Hiçbir olumlu taraf yok. A + B C'ye eşit değildir. Hayat kendini açıklamaz. Kayıp kendini haklı çıkarmaz. Anlam garanti değildir. Ve yine de, buradayım. İşte bir yıl sonra. İleriye. Geçti. Yeniden.