Wbrew intuicji, popularność oczywiście napisanych przez LLM akapitów nie wynika z tego, że ludzie nie zauważają, czym one są. Większość czytelników rozpoznaje ten styl. Rozpoznają go natychmiast. Błąd polega na założeniu, że rozpoznanie podważa atrakcyjność. W praktyce często ją wzmacnia. Jest w tym cicha satysfakcja w myśleniu „inni mogą być oszukani, ale ja to widzę”, połączona z jeszcze bardziej komfortową myślą „a w zasadzie i tak się z tym zgadzam”. Tekst dwukrotnie pochlebia czytelnikowi: raz przez to, że jest łatwy, a drugi raz przez to, że jest czytelny jako łatwy. Duża część atrakcyjności polega więc na tym, że te akapity zbieżają w stylu zoptymalizowanym pod kątem niskiego społecznego i poznawczego tarcia, a nie wglądu. Podobnie jak w sygnalizacji politycznej, przekaz jest celowo mdły, czytelny i przewidywalny; ta oczywistość działa jako sygnał koordynacyjny. Kiedy treść brzmi jak to, w co „wszyscy już w pewnym sensie wierzą”, wydaje się bezpieczne, aby ją popierać, dzielić się nią lub zgadzać się z nią, co z kolei zwiększa jej widoczność i retroaktywnie potwierdza jej atrakcyjność. Samo spełniająca się pętla nie polega na tym, że pisanie jest dobre, ale że jest maksymalnie nietykające. Kluczowe jest to, że ten styl jest również ochronny dla ego. Czytelnik może pomyśleć „mógłbym to napisać sam”, co zachowuje wizerunek siebie, jednocześnie dając przyjemność z rozpoznania i zbieżności. W przeciwieństwie do oryginalnych lub ostrych argumentów, nie zmusza do aktualizacji epistemicznej, utraty statusu ani przyznania, że ktoś inny dostrzegł coś, czego ty nie zauważyłeś. W tym sensie proza w stylu LLM odnosi sukces nie przez nauczanie, ale przez minimalizowanie psychologicznych kosztów zgody. Zatem przyjrzyjmy się temu bliżej — nie dlatego, że wyjaśnienie jest szczególnie tajemnicze, ale dlatego, że bliższe zbadanie tego może być oświecające. Na szerszym poziomie odzwierciedla to znane dynamiki w tym, jak informacje się rozprzestrzeniają, jak stabilizuje się konsensus i jak ludzie przyciągają się do idei, które wydają się zarówno oczywiste, jak i afirmujące. Badając te wzorce, możemy lepiej zrozumieć, dlaczego ten styl działa, co optymalizuje i co cicho wypiera w tym procesie.