Tegenstrijdig genoeg wordt de populariteit van duidelijk LLM-geschreven paragrafen niet gedreven door mensen die niet opmerken wat ze zijn. De meeste lezers herkennen de stijl. Ze herkennen het onmiddellijk. De fout is om aan te nemen dat herkenning de aantrekkingskracht ondermijnt. In de praktijk versterkt het vaak. Er is een stille ego-boost in het denken "anderen zouden misschien bedrogen kunnen worden, maar ik zie het," gecombineerd met de nog comfortabelere gedachte "en ik ben het er in wezen toch mee eens." De tekst vleit de lezer twee keer: eenmaal door gemakkelijk te zijn, en eenmaal door leesbaar te zijn als gemakkelijk. Een groot deel van de aantrekkingskracht is dus dat deze paragrafen convergeren naar een stijl die is geoptimaliseerd voor lage sociale en cognitieve wrijving in plaats van inzicht. Net als politieke signalering is de boodschap opzettelijk saai, leesbaar en voorspelbaar; deze zeer voor de hand liggendheid functioneert als een coördinatiesignaal. Wanneer inhoud klinkt als wat "iedereen al een beetje gelooft," voelt het veilig om het te steunen, te delen of het mee eens te zijn, wat op zijn beurt de zichtbaarheid vergroot en retroactief de aantrekkingskracht bevestigt. De zelfvervullende cirkel is niet dat het schrijven goed is, maar dat het maximaal niet-bedreigend is. Cruciaal is dat deze stijl ook ego-beschermend is. De lezer kan denken "ik had dat zelf kunnen schrijven," wat het zelfbeeld behoudt terwijl het toch het plezier van herkenning en afstemming verleent. In tegenstelling tot originele of scherpe argumenten, dwingt het geen epistemische bijwerking, statusverlies of de erkenning dat iemand anders iets zag wat jij niet zag. In die zin slaagt LLM-stijl proza niet door te onderwijzen, maar door de psychologische kosten van overeenstemming te minimaliseren. Laten we hier dieper op ingaan—niet omdat de uitleg bijzonder mysterieus is, maar omdat het nader onderzoeken verhelderend kan zijn. Op een breder niveau weerspiegelt het vertrouwde dynamiek in hoe informatie zich verspreidt, hoe consensus stabiliseert, en hoe mensen zich aangetrokken voelen tot ideeën die zowel voor de hand liggend als bevestigend aanvoelen. Door deze patronen te verkennen, kunnen we beter begrijpen waarom deze stijl werkt, waar het voor optimaliseert, en wat het stilletjes in het proces verdringt.