De rationele beslissing voor een groot deel van de wereld is om handelsallianties opnieuw uit te lijnen weg van de VS. De handelsovereenkomst tussen China en Canada van vorige week is een prime voorbeeld. De VS en Canada hebben al tientallen jaren een verweven automarkt, waarbij afgewerkte voertuigen en onderdelen vrij over de grens bewegen. Voor 2025 was de autohandel tussen de VS en Canada tariefvrij. In maart hebben de VS 25% invoertarieven opgelegd. Die tarieven vormen een existentiële bedreiging voor een kernindustrie in Canada. Canada moest alternatieve handelspartners vinden. Op het eerste gezicht lijkt het toestaan van 49.000 Chinese voertuigimporten per jaar tegen een de minimus tarief van 6% misschien niet ondersteunend voor de Canadese autosector, maar dit is slechts stap 1. In deze fase bouwen Chinese fabrikanten merkbekendheid en product/marktfit op. Als dit succesvol is, is stap 2 dat Chinese bedrijven productie-installaties in Canada opzetten, wat banen en geavanceerde productie-expertise met zich meebrengt. Canada heeft geen binnenlandse automerken te beschermen. Ze willen de investeringen en de banen. Het maakt niet uit of de naam op de fabriek Amerikaans of Chinees is. Terwijl de VS het geld en de werkgelegenheid terugbrengt, zal Canada andere partners zoeken. Deze brede heroriëntatie vindt plaats over de hele wereld. De EU onderhandelt over nieuwe handelsakkoorden met Zuid-Amerika, Mexico, Australië en India. Mexico werkt de relaties met Canada bij. Canada onderhandelt over nieuwe deals met Zuid-Amerika, ASEAN en India. enzovoort enzovoort. Landen hebben gerealiseerd dat afhankelijkheid van onze markt een knelpunt heeft gecreëerd dat de VS bereid is te exploiteren. Zoals bij andere vormen van economische oorlogsvoering, zodra het hulpmiddel is gebruikt, bewegen landen snel om toekomstige kwetsbaarheid te beperken. Dat betekent zich heroriënteren weg van de VS.