De meeste waarnemers volgen de modelgrootte en overwinningen op de ranglijst. Het echte verhaal is de ineenstorting van de prijs van intelligentie, en de knelpunt verschuift naar energie en workflowcontrole. De consequentie is een markt die uitkomsten prijst via agenten, en beloont wie ook maar elektronen en uitvoering bezit. Onze kijk op de AI-kaart van @tengyanAI voor 2026. 🧵

Onze thesis begon te klikken toen we model IQ behandelden als nutsvoorziening. Kosten neigen naar nul bij het stopcontact, waarde concentreert zich in het netwerk en in de apparaten die mensen dagelijks gebruiken. In AI betekent dat dat de inkoop van energie en het eigendom van workflows de marge bepalen.

Kracht, niet chips, bepaalt nu de vooruitgang. Gigawattplanning en netverbindingen definiëren de capaciteit. Kernenergie herstelt betrouwbare basislast. Beperk die aanvoer en je vangt duurzame prijszettingskracht.

Tokenprijzen dalen snel, zodat teams langere overpeinzingen per taak kunnen veroorloven. Meer ketens van gedachten en meer controles zetten AI om in arbeid, waarna de facturering volgt op basis van resultaten in plaats van zitplaatsen. Wanneer agenten het werk doen, wordt de eenheid van waarde een gesloten lusresultaat.

Modelvoordeel wordt gecomprimeerd omdat distillatie en modeldiefstal eenvoudig zijn. Controle over de workflow, samen met privé-uitkomstgegevens, wordt de verdedigingslinie. Beheer het proces van de gebruiker en de surplus komt bij jou terecht.

Agenten introduceren een managementinversie. Arbeidskosten naderen nul, aansprakelijkheidskosten domineren. Vertrouwen vereist auditsporen en beleidsafstemming die redeneert over intentie. Uitkomstprijsstelling schaalt wanneer verificatie ingebouwd is.

Prompttrucs vervagen, contextengineering wint. De ontwerpfactor wordt wat het systeem ziet en hoe lang het denkt, niet een slimme bezwering. Proactieve teamgenoten zullen het werk observeren en acties voorstellen, en de meeste tijd van de gebruiker zal verschuiven naar accepteren of bewerken.