Bence "tank" bir sorun değil, fiyatlılık kadar önemli değil. Biraz bağlam vermek istedim. Bence bu tartışmada bazıları, ailelerin takıma bağlı olmaktan oyuncuları takip etmeye geçişinin uzun vadeli değerini ve önemini hafife alıyor. Bir aile maça gelmeye gücü yetiyorsa, gelir. Bu, inanılmaz anılar yaratan benzersiz, bağ kuran bir olay.  Aile olarak geldiklerinde, sadece bir takımın ve oyuncuların taraftarı olmakla kalmaz, aynı zamanda "Mavs ailesi" olurlar.   İşte bu bağ, sporu diğer tüm işlerden farklı kılıyor.  Bu, duygusal bir bağ kuran bir bağdır, umarım onlarca yıl sürer.    Bu yüzden Mavs bir süre 2 dolarlık biletlere sahipti.  Bu yüzden David Stern 90'larda lokavttan sonra 10 dolarlık biletler koydu.  Bu yüzden her Mavs maçında 19 doların altında 4k bilet vardı.   Matematik, artan bilet fiyatı ile "Mavs aileleri" olarak bağlı olan ailelerin artan değeri arasındaki marjinal gelirdir.   Muhtemelen bilet başına 15 dolar ya da maç başına 60 bin dolar verdim.  Yılda 2,4 milyon dolar.   Bu çok büyük bir para, ta ki pazarlama, reklam ve promosyonlarda oyunları fiyatlandırdığınız tüm ailelerle bağlantı kurmaya çalıştığınız maliyetle karşılaştırana kadar.  Ve oyunları yayın ve eski TV üzerinden izleyebilmenin maliyetini de ekleyin.  Ayrıca ucuz değil.  Bu da bağlantımızı hayranlara, nesiller boyu ailelerle bağlantı kurma yeteneğimizi, sosyal medyaya, yayıncılara, podcastlere, e-posta bültenlerine ve eski medyanın azalan etkisine devretmemiz anlamına geliyordu.  Bence bu büyük bir hata.  Sadece bu yılın gelirine bakarsanız, yaklaşımımda yanılmışım.  Onlarca yıl boyunca bakarsanız, hedefim Dallas'taki her aileyi bir Mavs ailesi haline getirmekti.  Bu yılın P&L'sini maksimize etmek için değil. Bunun sadece finansal değerden çok daha fazlasını sağlayacağını düşünmüştüm. Beni en çok inciten şey diğer takımın formasıyla taraftarları görmekti.  Ya da biletlerimizin o kadar yüksek fiyatlandırması ki, taraftarlar sezonluk bilet almaya gücü yetecek şekilde biletlerini sattı ya da maça gitmek yerine kâr etmeyi tercih ediyordu.  Bu da diğer takımın taraftarlarının bizim taraftarlarımızdan daha yüksek sesle olmasına yol açtı.  Bence bu, bir sahibine ve sahaya çıkan oyunculara en büyük hakaretti.  Eğer ev maçınız ev sahibi değilse, bu bir başarısızlıktır.  Bu yüzden tribünde oturdum, süitlerde değil.  Bu yüzden e-postamı kamuya açık ettim. Böylece bağlantı kurabilirdim. Sormak için. Dinlemek.  Benim görev dönemimde Mavs oyunlarıyla ilgili bir şey, fiyatlılık ve oyun deneyimini öncelikle tuttuk.   Her maçı kazanmayabiliriz ama her ebeveynin çocuklarının tüm maçı parlamasını izleyerek hayatının en büyük sevincini yaşamasını sağlayacaktık.  Ya da bir randevuydaki çiftin konuşacak ve gülümseyecek çok şeyi vardı.   Yaratabileceğimiz anılar ömür boyu sürebilir.  Ve bu anılar Mavs ailelerini yaratıyor.   Bu takım için her şeyden çok daha değerli. Hiçbir oyuncu sonsuza kadar oynamayacak. Ama evlerdeki fotoğraflar, çocuklar okuldayken maçta birlikte aileler, hepsi mavs kıyafeti içinde. Sonra çocukları olduğunda. Sonra nesiller ve geniş aileler bir arada, hepsi Mavs ile birbirine bağlandı. Evde hepsi fotoğraflarda. Bir organizasyon için bundan daha değerli ne olabilir ki? ...