Yapay zeka ekonomilerinin kurallara değil, raylara ihtiyacı var. Yapay zeka ajanları ekonomik olarak birbirleriyle etkileşime girmeye başladıkça, ödeme yapmaya, ücret almaya başladıkça, birçok sistem hâlâ gayri resmi yönergelere dayanır: belgelerdeki harcama sınırları, "makul davranış" varsayımları veya bir şeyler yanlış hissedildiğinde insan gözetimleri. Bu yaklaşımlar prototipler için işe yarayabilir, ancak ajanlar sürekli ve ölçekli çalıştığında hızla bozulurlar.

Zorluk, başparmak kurallarının makine uygulamasına dönüşmemesidir. Ajanlar, niyeti, bağlamı veya istisnaları insanlar gibi yorumlamaz. Sabit raylar olmadan, sistemler geniş izinlere, tepkisel izlemeye ve arızalar ortaya çıktıktan sonra manuel müdahaleye geri döner. Bu, tek bir hata, sömürü veya yanlış yapılandırmanın anında baş verebileceği kırılgan ekonomiler yaratır.

Yapay zeka ekonomileri, varsayılan olarak davranışı zorunlu kılan altyapıya ihtiyaç duyar. Kite'da ekonomik faaliyet raylar üzerinde yürür: doğrulanabilir ajan kimliği, kapsamlı otorite, programlanabilir kısıtlamalar ve tam olarak belirtildiği gibi çalışan yerel yerleşim. Sistem, ajanların doğru davranmasını ummak yerine, ne yapabileceklerini ve ne yapamayacağını garanti eder. Ölçekte, güvenli özerklik daha iyi muhakemeden değil, sonuçları deterministik 🪁 kılan raylardan gelir