AI-economieën hebben rails nodig, geen vuistregels. Naarmate AI-agenten economisch met elkaar beginnen te interageren, betalen, in rekening brengen, coördineren en optimaliseren, vertrouwen veel systemen nog steeds op informele richtlijnen: bestedingslimieten in documenten, aannames over "redelijk gedrag" of menselijke controle wanneer iets niet goed aanvoelt. Deze benaderingen kunnen werken voor prototypes, maar ze breken snel zodra agenten continu en op grote schaal opereren.

De uitdaging is dat vuistregels niet vertalen naar machine-uitvoering. Agenten interpreteren intentie, context of uitzonderingen niet op dezelfde manier als mensen. Zonder strikte richtlijnen vallen systemen terug op brede toestemmingen, reactieve monitoring en handmatige interventie nadat er fouten zijn opgetreden. Dit creëert fragiele economieën waarin een enkele misstap, exploit of misconfiguratie onmiddellijk kan doorwerken.

AI-economieën vereisen infrastructuur die gedrag standaard afdwingt. Op Kite draait economische activiteit op rails: verifieerbare agentidentiteit, afgebakende autoriteit, programmeerbare beperkingen en inheemse afwikkeling die precies uitvoert zoals gespecificeerd. In plaats van te hopen dat agents zich correct gedragen, garandeert het systeem wat ze wel en niet kunnen doen. Op schaal komt veilige autonomie niet voort uit beter oordeel, maar uit rails die uitkomsten deterministisch maken 🪁