NGC 2170, büyüleyici Melek Bulutsusu, Monoceros'un soluk takımyıldızında göksel bir başyapıt gibi asılı duruyor. Yaklaşık 2.400–2.700 ışık yılı uzaklıkta, bu eterik bulut, yıldızların doğduğu geniş, çalkantılı moleküler bir fidanlık olan Mon R2'nin kenarında dramatik bir şekilde yer alıyor. Angel Nebula'yı unutulmaz kılan şey, kozmik bir sanatçının aynı tuval üzerinde üç farklı stili harmanlamış gibi rüya gibi, neredeyse ressam bir niteliğidir: Buz gibi yansıma bulutsuları — sıcak, genç yıldızların parlak ışığını nazikçe saçıp yansıtan narin toz perdeleri, yumuşak, eterik bir parlaklıkla parlıyor. Ateş kırmızısı emisyon bölgeleri — yeni doğan yıldızlardan akan şiddetli ultraviyole radyasyonla enerji veren ve iyonlaşan parlayan hidrojen gazı. Mürekkep siyah soğuma yolları — arka planda yıldız ışığını yutan, sahnede dramatik silüetler ve gölgeler çizen yoğun, opak toz bulutları. Bu girdablı katmanların içinde yüzlerce bebek yıldız ve protostar gizli, hâlâ tozlu kozalarına sarılmış—ancak kızılötesi ışıkta gerçekten ortaya çıkıyor. İlk kez 16 Ekim 1784'te, efsanevi William Herschel tarafından gökyüzü taramalarından birinde görülen bu bölge, hem gözlemcileri hem de imgecileri büyülemeye devam ediyor; derin uzayın fotoğrafından çok soyut bir natürmort tablosu gibi görünüyor. Burada astrofotograf Vikas Chander tarafından muhteşem detaylarla çekilmiştir Gerçek bir kozmik sanat eseri—eşit derecede sakin ve patlayıcı, sessiz ama yıldızların öfkeli doğuşuyla canlı.