İş dünyasındaki sağduyu genellikle kötü ekonomik politika tavsiyelerine yol açar. Şirketler genellikle belirli fırsatları gördüklerinde kazanır. CEO'lar kazanıyor çünkü proaktif ve sürekli yenilik yapmak ya da optimize etmek için yeni yollar arıyorlar. Ülkeler genellikle genel ilkeler nedeniyle kazanır. Ulusal ekonomik yönetim dürüst olmak gerekirse, iyi vergi politikasının tarafsızlığı, düşük marjinal oranları gibi geniş kurallar ve çerçeveler koymaktan daha çok bahsediyor. Şirketler açık sistemlerdir, özellikle Google gibi, küresel olarak çalışan ve dünyanın dört bir yanında çalışanları olan şirketler: işe alımı, yatırımları genişletebilir, pazar payını büyütebilirsiniz, vs. temelde şirketi büyütebilirsiniz. Ülkeler daha kapalı sistemlerdir, ulusal ekonomi her firmanın çift pazar payına sahip olamaz, ekonomik faaliyetlerin çoğu ticaretsizdir, çoğunlukla sıfır toplamlı oyunlar. Ulusal ekonomide, bir ihracat sektörü genişlediğinde genellikle diğer sektörlerden emek ve sermaye çekilir; bir alandaki kazançlar genellikle başka bir alandaki kayıplarla dengelenir. -------- "Bir ulus kurmak" için mahkemeler, polislik, sınırlar, göç, para birimi kuralları, antlaşma kapasitesi, uluslararası tanınma ve diplomasi yapmak, pasaport vermek için gerektiğinden bahsetmiyorum bile. Tanınmalısınız! Ülkeler, Google / Apple olsanız bile, şirketlerden çok daha pahalı ve karmaşık yönetim. -------- Bence daha iyi sonuç, Apple / Google'ın mevcut bir ülkeyle (ABD/BAE?) iş birliği yapıp kendi kuralları ve en azından bazı yerel yasalar ve mahkemelerle özel bir ekonomik bölge kurması olur. Yani ülke egemenliğini koruyabilir ve sakinler haklarını mı koruyabilir?