To mnie niesamowicie wkurza, ponieważ matki takie jak ta oceniają matki takie jak ja za to, że nie są szalone. Według jej absurdalnej definicji, rodzice najwyraźniej nigdy nie powinni być aresztowani za popełnianie przestępstw. Nie uważa, że problemem jest ojciec, który dosłownie uciekł i porzucił swoje pięcioletnie dziecko na ulicy. Jaki rodzic tak robi? Nie uważa, że problemem są rodzice, którzy świadomie popełnili przestępstwo, aby tu przyjechać. Według jej logiki, jeśli twój mąż nie dźwiga swojego ciężaru psychicznego lub nie współrodzi właściwie, powinnaś się z nim rozwieść. Ale jeśli popełnisz przestępstwo i porzucisz dziecko na środku ulicy, nagle mamy płakać nad przestępcą i wstydzić każdego, kto wspiera egzekwowanie prawa. Ta sprzeczność mówi ci wszystko, co musisz wiedzieć. To jest problem z egoistycznymi, niezbyt bystrymi ludźmi: filtrują wszystko przez swoje własne emocje. Sygnalizowanie cnoty jest przyjemne. Oburzenie jest przyjemne. Moralne pozowanie jest przyjemne. Bycie odpowiedzialnym dorosłym—uznawanie, że prawo istnieje i że jego łamanie ma konsekwencje—nie jest. Zamiast pociągać przestępców do odpowiedzialności lub stawiać dzieci na pierwszym miejscu, wybierają uczucia ponad rzeczywistość i nazywają to współczuciem. A potem oceniają matki, które nie grają w grę sygnalizowania cnoty.