Dostarczałem pizzę przez 5 lat. Dużo można się nauczyć o ludziach, patrząc, jak otwierają swoje drzwi. To była Wigilia. Byłem zgorzkniały. Chciałem być z przyjaciółmi, ale potrzebowałem napiwków. Moja ostatnia dostawa była do motelu na obrzeżach miasta. Nie było to miłe miejsce. Zapukałem do pokoju 104. Drzwi się otworzyły, a mała dziewczynka, może 6-letnia, stała tam w piżamie. Za nią, jej tata siedział na krawędzi łóżka, trzymając głowę w dłoniach. Pokój był pusty, z wyjątkiem kilku toreb. „Pizza!” – krzyknęła dziewczynka. Tata spojrzał w górę. Wymusił uśmiech. Podszedł do drzwi i policzył dokładną kwotę. Zmięte banknoty i monety. „Zatrzymaj resztę,” powiedział. To było 50 centów. Przekazałem mu pudełko. To była tylko mała pizza serowa. „Wesołych Świąt,” powiedział cicho. Wróciłem do samochodu. Siedziałem tam przez chwilę. Spojrzałem na 80 dolarów napiwków, które zarobiłem tej nocy. Pomyślałem o tej małej dziewczynce. Pojechałem do całodobowego sklepu spożywczego. Kupiłem wstępnie ugotowaną szynkę, ciasto, galon mleka i taniego pluszowego misia. Wróciłem do pokoju 104. Zapukałem. Tata otworzył, wyglądając na zdezorientowanego. „Pomylka w dostawie,” powiedziałem. „Menadżer powiedział, że to należy do zamówienia. Bonus na święta.” Spojrzał na torby. Spojrzał na mnie. Wiedział, że to nie była pomyłka. Jego podbródek zaczął drżeć. Nie powiedział ani słowa. Po prostu wyciągnął rękę i uścisnął mi dłoń, mocno ją ściskając. Pojechałem do domu z 0 dolarów w kieszeni. Najlepsze Święta, jakie kiedykolwiek miałem. Świat jest trudny. Bądź łagodny.