Als je introverten vraagt hoe ze zich zullen voelen over het mengen met vreemden, voorspellen ze dat het een miserabele ervaring zal zijn. Maar daarna voelen ze zich bijna altijd beter. Er zijn meerdere studies over dit onderwerp geweest—extravertie, en specifiek hoe introverten zich voelen wanneer je hen in een onderzoekssetting vraagt zich extraverter te gedragen. Onderzoekers brengen introverten binnen en vragen hen van tevoren om te voorspellen hoe ze denken dat ze zich zullen voelen: We gaan je vragen om naar buiten te gaan, met mensen te praten, gesprekken te beginnen—hoe denk je dat dat zal voelen? En het antwoord is bijna altijd negatief. Een of andere versie van: Dit gaat vervelend zijn. Ik kijk er niet naar uit. Ze verwachten zich uitgeput of ongemakkelijk te voelen. Maar dan doen ze het daadwerkelijk—praten met vreemden, gesprekken initiëren, zich extraverter gedragen. En daarna, wanneer ze gevraagd worden hoe het voelde, zeggen ze consequent dat ze het leuker vonden dan ze hadden verwacht. Die bevinding is in meerdere studies gerepliceerd. Het is niet verrassend dat extraverten zich goed voelen wanneer ze extravert gedrag vertonen. Wat interessanter is, is dat introverten dat meestal ook doen—zeker meer dan ze voorspellen. Een nuttige analogie is de sportschool. Zelfs mensen die graag sporten voelen weerstand van tevoren. Wil ik dit vandaag echt doen? Maar zodra ze gaan, voelen ze zich bijna altijd beter. Sociale interactie lijkt op dezelfde manier te werken: anticiperende angst van tevoren, gevolgd door een positievere beloning zodra ze het daadwerkelijk doen.