de pinguïn is geen nihilist. Faustiaans is dichterbij. maar naar mijn mening is de dichtstbijzijnde lezing dat het Kierkegaard's Ridder van het Geloof is, wat verklaart waarom het zoveel resonantie heeft. overtuiging, missie, de bereidheid om naar de vergetelheid te lopen voor iets dat je niet volledig kunt uitleggen. tbh Nietzsche was zelfs niet in de buurt van een nihilist. hij diagnosticeerde nihilisme als iets dat overwonnen moest worden. hij zou het vreselijk vinden om dit als nihilisme of existentialisme te kaderen. in plaats daarvan geeft Kierkegaard de precieze structuur. hij beschreef drie stadia van bestaan: esthetisch, ethisch, religieus. het esthetische is detachering, ironie, burn-out. het ethische is plicht, rebellie, het individu gedefinieerd tegen het collectief. de derde fase is geloof. de Ridder van het Geloof maakt een dubbele beweging. eerst, oneindige berusting. volledig accepteren dat je alles zult verliezen. dan de absurde sprong, wat betekent dat je toch verbindt, zonder rationele rechtvaardiging die voor iemand anders te vertalen is. Abraham die de berg op loopt om Isaac te offeren. hij kan niet uitleggen waarom. hij loopt gewoon. dit is waar mensen op reageren in de pinguïn. niet wanhoop. toewijding zo totaal dat het onleesbaar wordt. de kolonie kan alleen waanzin zien omdat geloof niet in hun categorieën past. Herzog noemt het een doodsmars. de kolonie zou het ermee eens zijn. de Ridder van het Geloof geeft niets om.