Recent heb ik veel tijd besteed aan het onderzoeken van AI Agents in het ecosysteem van @virtuals_io. Er draait steeds een gedachte in mijn hoofd: wanneer AI de drempel voor kennisverwerving wegneemt en zelfs het grootste deel van het bureauwerk voor mensen kan overnemen, wat blijft er dan uiteindelijk over van het oude onderwijs? Wat het onderwijs uiteindelijk kan behouden, is misschien niet "inhoud", maar twee dingen die het moeilijkst te digitaliseren zijn: betrouwbare vertrouwenscertificaten en de financiële stromen die eromheen plaatsvinden. In lijn met deze logica dacht ik recent weer aan @opencampus_xyz en ik ging terug om hun Twitter te bekijken. De vastgezette tweet is nog steeds die van november vorig jaar: Open Campus, in samenwerking met Animoca en de beursgenoteerde onderneming ANPA, is van plan om in de komende 24 maanden maximaal 50 miljoen dollar aan $EDU te kopen. De informatie is niet nieuw, maar de "vastgezette" boodschap is heel duidelijk: ze willen dat de markt EduFi begrijpt via de hoofdlijn van "instap van instellingen + onderwijsfinanciering", en niet als een kortetermijnverpakking. Mijn standaard voor dit soort projecten is eigenlijk heel eenvoudig: praat niet te veel in vage termen, maar maak eerst enkele meer realistische zaken duidelijk. Het eerste aspect is het certificaat. Diploma-fraude en opgeblazen kwalificaties zijn altijd moeilijk te voorkomen, omdat de verificatiekosten te hoog zijn en de informatie te asymmetrisch is. Het tweede aspect is de financiering. Studieleningen worden in veel markten al lange tijd genegeerd, niet omdat er geen vraag is, maar omdat activa moeilijk te waarderen zijn: informatie is ondoorzichtig, wanbetaling is niet zichtbaar, en de financieringskanalen zijn beperkt, waardoor de rente hoog is, de looptijd kort en de schaal niet kan groeien. Als we onderwijsgerelateerde schulden op een transparantere manier kunnen structureren, en dit combineren met RWA-financieringskanalen, dan kan dit de onderwijsuitgaven omzetten in cashflow-activa die gefinancierd, beheerd en gecombineerd kunnen worden. Uiteindelijk, als het goed wordt gedaan, zijn de studenten de uiteindelijke begunstigden: goedkopere financiering, redelijke looptijden en meer gelijke kansen. Je vraagt je af of dit niet gewoon weer een ander financieel spel is dat is verpakt? Dat zou kunnen. De woorden onderwijs en financiën samen brengen, maakt het van nature gemakkelijk om te worden misbruikt. Maar wanneer instellingen bereid zijn om met echt geld hun standpunt te uiten, is het neutraal blijven in het veld en het gebruik van gegevens en resultaten om te spreken, naar mijn mening een veel veiligere houding. Wie wil er tenslotte niet dat de toekomstige onderwijsfinanciering goedkoper is en dat de certificaten die met moeite zijn verdiend, meer waard zijn?