Op woensdagavond had ik een boodschap in de winkel in het dorp waar we woonden toen we voor het eerst op het eiland kwamen. Omdat ik wat tijd te doden had, ging ik naar de bibliotheek. Ik zat daar vier lange jaren geleden, schrijvend, of probeerde te schrijven. In Denemarken kun je alle openbare bibliotheken openen met je sociale zekerheidskaart, dus hoewel het gesloten was, liep ik naar binnen. De boekenplanken lichtten op. Het was alsof ik een Proustiaanse herinnering binnenging. De muffe, droge lucht activeerde gevoelens die ik vergeten of onderdrukt had. Ik herinnerde me mijn eenzaamheid; ik voelde het met een weerloosheid die ik mezelf destijds had ontzegd. Daar staande met mijn boodschappen in de hand, verraste de intensiteit van de gevoelens me. Het gevoel dat schrijven onmogelijk was; dat ik nooit een plek in de wereld zou vinden die als thuis voelde; dat niemand behalve mijn vrouw ooit om me zou geven, om de dingen die voor mij betekenis hadden. Ik liep naar de stoel waar ik vroeger zat. De sensatie dat hij, mijn vorige zelf, daar nog steeds zat was zo sterk dat ik in plaats daarvan de stoel ernaast naar buiten trok en ging zitten. Het was alsof ik hem kon zien, maar hij kon mij niet zien. Hij dacht dat hij alleen was. Dat was hij niet. Ik was er altijd al geweest. Ik kon hem alleen niet bereiken om hem te vertellen dat het goed was, dat het zou werken als hij maar volhield. Nog een jaar, en je zult leren wat je nodig hebt om te kunnen schrijven. Nog twee jaar, en je zult vrienden vinden met wie je je ideeën kunt delen. Ik voelde een diepe dankbaarheid naar hem, voor alles wat hij me heeft gegeven, alle ervaringen en vriendschappen die mijn leven beter maken dan het zijne, en die zijn bereidheid om vol te houden tot stand heeft gebracht. "Als je het maar wist," zei ik hardop in de lege bibliotheek, "hoe dankbaar ik ben voor wat je hebt gedaan." Iets in mij verzachtte. Toen draaide ik me om en merkte, achter me—een derde stoel op.