Landschap heeft lange tijd gefunctioneerd als een soort visuele grammatica: een set van conventies die "natuur" leesbaar maken. We hebben een reflectie geschreven over @bagdelete’s Simulated Landscapes als een studie van die visuele grammatica, en wat er gebeurt wanneer die conventies loskomen van plaats. ↓Lees het hieronder Het werk van Noper is een les in hoe landschap afbeeldingen functioneren als een visuele grammatica. De serie is niet gebonden aan specifieke locaties, en het is precies deze losheid die onthult hoe landschap historisch is opgebouwd uit herbruikbare conventies in plaats van alleen uit de natuur. Schilderkunst, vroege digitale beelden en de compositiegewoonten van fotografie worden de gedeelde achtergrond die de scènes leesbaar maakt. Het argument draait om erkenning. Sfeer, schaal en detail zijn geen neutrale versieringen, maar middelen die het oog overtuigen om een scène als bewoonbaar en echt te accepteren. Noper gebruikt deze aanwijzingen om aanwezigheid te genereren, en maakt vervolgens de aanwezigheid instabiel door deze van plaats te scheiden. Op deze manier heropent het werk debatten over landschap als pure vorm zonder te claimen dat vorm onschuldig is. Als een systeem de stemming van de natuur kan reproduceren vanuit patronen in beelden, dan behoort de stemming net zo goed tot een cultureel archief als tot elk terrein. De kijker wordt aangespoord om hun eigen interne archief in real-time te activeren. Wat de serie biedt is niet het einde van landschap, maar een duidelijker zicht op hoe landschap altijd in bestaan is afgebeeld. Het herformuleert "natuurlijk" als een esthetische overeenkomst die in de loop van de tijd is samengesteld. De gewijzigde aanwezigheid is het moment waarop de overeenkomst zichtbaar wordt, en de kijker erkent dat wat onmiddellijk aanvoelt vaak een repetitie is van eerdere beelden.