Nie jestem ekspertem od zegarków. To zdecydowanie nie jest moja działka. Mimo to zauważyłem interesujący trend społeczny w ciągu ostatnich kilku lat. Wydaje się, że Rolex powoli traci swoją dominację jako prawdziwy symbol statusu. Oczywiście, Rolex produkuje zegarki doskonałej jakości. Nie ma co do tego wątpliwości. Jednak od lat 80. posiadanie Rolexa coraz mniej dotyczyło rzemiosła, a bardziej sygnalizowania ekskluzywności i bogactwa w wyższych klasach społecznych. Dziś ten sygnał wydaje się osłabiony. Mam członków rodziny i przyjaciół, którzy zarabiają poniżej 70 tys. dolarów rocznie i posiadają starszy model Rolexa. Ta obserwacja porusza szerszy problem dotyczący nawyków wydawania pieniędzy w Ameryce, ale to osobna dyskusja. Główna kwestia jest taka: w ciągu ostatnich kilku lat zauważyłem, że marka pojawia się znacznie częściej w obszarach o niższych dochodach, wśród pracowników fizycznych. Taki poziom widoczności sugeruje nasycenie. Z biegiem czasu to nasycenie naturalnie eroduje postrzeganie ekskluzywności i, moim zdaniem, powoli podważa dominację Rolexa jako symbolu statusu wśród poważnych kolekcjonerów zegarków.