Maceracı oyun, pediatrik sinirbilimde en az değer verilen anksiyete protokolüdür ve bu Cambridge verileri nedenini gösteriyor. Bir çocuk yüksek bir şeye tırmandığında veya zorlu bir şekilde tırmandığında, amigdala tehdit sinyali atar. Kalp atış hızı yükseliyor. Kortizol sistemi su basar. Sonra çocuk hayatta kalır. Prefrontal korteks şöyle kaydeder: "Korku hissettim ama kötü bir şey olmadı." Bu döngü, çocukluk boyunca yüzlerce kez tekrarlanır ve hayatlarının geri kalanında duygusal düzenlemeyi yöneten amigdala-prefrontal korteks devresini kelimenin tam anlamıyla bağlayır. Korkutucu uyarıcı → amigdala aktivasyonu → kortizol sikişi → hayatta kalma → prefrontal aşağı regülasyon → yeniden kalibre edilmiş tehdit eşiği. İşte maruz kalma terapisi. Ama çocuklar kendiliğinden kendi üzerinde, o devrelerin kalıcı olması için budanıp kablolandığı gelişim döneminde kendilerine çalıştırıyorlar. Bu çalışma (n=1.079, 2-4 yaş arası, Cambridge MRC Epidemiyoloji Birimi) haftada her ek saat maceralı oyunların içselleştirici semptomları azalttığını buldu (β = -0.02, %95 CI -0.03 ila 0.00). Saatte küçük bir etki boyutu. Ama saatler yıllar içinde birikiyor. Ekran süresi tam tersi devre yapıyor. Pasif dopamin teslimatı, sıfır otonom zorluk. Çocuk çaba göstermeden, ödülü risk almadan, uyarılma ise kortizol-sonra çözüm döngüsü olmadan uyarılma alır; bu döngü sıkıntı toleransını oluşturur. Günde 3+ saat ekran kullanan çocuklar üzerinde yapılan araştırmalar, vücudunuzun tüm gün stres reaktivitesini kalibre etmek için kullandığı HPA ekseni olan kör kortizol uyanış tepkisini gösteriyor. Evden çıkmadan önce temel stres sistemi zaten düzensiz olan bir çocuk alıyorsun. Bu, çocuklarda kaygı oranlarının akıllı telefon benimseme eğrisiyle neredeyse mükemmel şekilde takip edilmesinin her şeyi anlatıyor. Kemirgen oyunu literatürü, mekanizmanın sinir mimarisine eşlemesini doğrular. Sosyal ve fiziksel oyun, prefrontal korteks, çekirdek akumbens ve amigdala boyunca koordineli sinyalleri aktive eder. Aynı ağ, gelişmediğinde klinik anksiyete sunumlarında da ortaya çıkıyor. Bu verilerden alınan gerçek içgörü nedir? Prefrontal korteksi korkuyu düzenlemek için eğiten tek bir aktiviteyi, aynı devreyi aktif olarak zayıflatan tek aktiviteyle değiştirdik. Sonra neden pediatrik kaygının üç katına çıktığını merak ettim.