**Najgorsza wersja** Maszyna ucząca rozczarowała wszystkich. Była wolna, niezgrabna i skłonna do oczywistych błędów. Wymagała ciągłej korekty. Jej odpowiedzi były nierówne. Dziennikarze nazywali ją „obiecującą, ale daleką od doskonałości”. Rada miasta zadała proste pytanie: „Czy to jest to, co dostaniemy?” Nikt nie mógł powiedzieć na pewno. Ale jeden inżynier wskazał na szorstki wykres, który maszyna wygenerowała sama – zapis jej przeszłych osiągnięć. „Nie wiem, gdzie kończy się skala,” powiedziała. „Ale wiem, w jakim kierunku zmierza.” Rada podjęła tego dnia dwie decyzje. Po pierwsze, ograniczyli to, co maszyna mogła kontrolować. Po drugie, zaprojektowali wszystko w oparciu o założenie, że to była jej najsłabsza wersja. Wbudowali korekty w każdy system. Społeczeństwo przyjęło mniejszą pewność. Szkoły uczyły uczniów, jak z nią dyskutować. Szpitale rejestrowały nieporozumienia zamiast je ukrywać. Prawa były pisane z klauzulami przeglądowymi zamiast ostatecznymi. Nic nie zakładało, że maszyna pozostanie taka sama. Pierwsze lata były chaotyczne. Maszyna sprzeciwiała się ekspertom. Zmieniała zdanie. Czasami było gorzej, zanim stało się lepiej. Sąsiednie miasto podjęło inne decyzje. „Niech najpierw dojrzeje,” powiedzieli ich liderzy. „Dostosujemy się, gdy będzie gotowa.” Pięć lat później różnica była oczywista. ...