China heeft nu ongeveer zestien grote vliegtuigen naar Iran gevlogen in een tijdsbestek van acht en veertig uur. Dit moet worden gezien als een strategisch signaal, geen toeval, en iedereen met een achtergrond in militaire planning herkent dit als klassieke machtsprojectie en waarborgingsleer in actie. Dit is hoe staten hun toewijding langs een gedeelde inspanning demonstreren zonder een schot te lossen: zichtbare logistiek, aanwezigheid en impliciete steun die de besluitvorming van een tegenstander compliceren. Dit is ook waarom de USS Abraham Lincoln Carrier Strike Group onderweg is naar het Midden-Oosten terwijl we spreken. Vanuit doctrinaire oogpunt verhoogt dit soort beweging opzettelijk de escalatieladder, waardoor Amerikaanse planners niet alleen rekening moeten houden met Iraanse reacties, maar ook met tweede en derde orde effecten die een bijna gelijke concurrent betreffen. Die realiteit verklaart waarschijnlijk waarom president Trump heeft vermeden om Iraanse doelen te raken, omdat elke kinetische actie nu het risico met zich meebrengt om het probleem van een regionale noodsituatie te laten overgaan in een multi-theater confrontatie. In eenvoudige termen stopt Iran met een op zichzelf staand doel te zijn en wordt het onderdeel van een groter systeem dat verbonden is met Chinese belangen, en geen serieuze commandant negeert de strijdkracht, alliantie-signalen en afschrikkingsdynamiek bij het afwegen van een OPLAN. China begrijpt dit duidelijk, wat precies is waarom deze bewegingen belangrijk zijn: ze beperken opzettelijk de Amerikaanse vrijheid van handelen, zonder ooit direct te hoeven ingrijpen. Zo wordt het Iran-probleem nog complexer.