Elon Musk investeert $20 miljard in Mississippi terwijl Canada investeerders afschrikt In de aflevering van vrijdag van The Ezra Levant Show onderzocht Ezra een opvallende economische ontwikkeling die de concurrentie-uitdagingen van Canada benadrukt: Waarom heeft Elon Musk ervoor gekozen om $20 miljard in Amerikaanse dollars—via zijn bedrijf xAI—in Mississippi, de armste staat van de Verenigde Staten, te investeren in plaats van in Canada? Op 9 januari kondigde xAI plannen aan om een groot datacenter te bouwen in Southaven, Mississippi, genaamd MACROHARDRR (een duidelijke verwijzing naar Microsoft). Dit vertegenwoordigt de grootste particuliere investering in de geschiedenis van de staat. Het project zal honderden permanente banen opleveren, duizenden indirecte posities via onderaanneming, en een supercomputercluster met 2 gigawatt rekenkracht. De werkzaamheden staan gepland om volgende maand te beginnen, mogelijk gemaakt door de snelle uitvoering die xAI en de regering van gouverneur Tate Reeves hebben getoond, die prioriteit heeft gegeven aan het verlagen van belastingen en regelgevende barrières. Mississippi wordt vaak door Canadezen gezien als een stereotypische zuidelijke staat—klein, met minder dan 3 miljoen inwoners, en geassocieerd met historische burgerrechtenkwesties zoals afgebeeld in films als Mississippi Burning. Op basis van nominale BBP-maten staat het laag. Echter, wanneer het wordt aangepast voor de koopkrachtpariteit (PPP)—rekening houdend met lagere kosten voor huisvesting, voedsel en energie—ontstaat er een ander beeld. Analyse van The Hub geeft aan dat het aangepaste inkomen per hoofd van de bevolking in Mississippi dat van verschillende Canadese provincies overtreft. Ontario staat 48e als vergeleken met Amerikaanse staten en Canadese provincies samen, terwijl de Atlantische provincies (Prince Edward Island, Nova Scotia en New Brunswick) nog verder achterblijven, met gemiddelde equivalente inkomens onder de $50.000 USD. Opmerkelijk is dat het gemiddelde inkomen van Afro-Amerikaanse huishoudens, aangepast voor PPP, dat van gezinnen in deze Maritieme provincies overtreft. Ondanks de frequente nadruk van Canada op morele superioriteit met betrekking tot de raciale verhoudingen in de VS, genieten veel Amerikanen, zelfs in de armste staten, een hogere levensstandaard dan bewoners van meerdere Canadese regio's. De redenen voor Musk's keuze zijn duidelijk. Canada heeft in jaren geen vergelijkbare oprechte particuliere investering van deze omvang aangetrokken. Eerdere energiebooms, zoals in de olievelden, zijn beperkt door provinciale NDP- en federale Liberale beleidsmaatregelen die pijpleidingen en ontwikkeling blokkeerden. In tegenstelling tot dat zijn miljarden gericht op gesubsidieerde elektrische voertuigen, zelfs terwijl bedrijven zoals GM en Ford aanzienlijke afschrijvingen registreren na de afschaffing van de $7.500 federale EV-belastingkorting onder president Trump. Mississippi biedt voordelen, waaronder industriële elektriciteitstarieven die ongeveer de helft zijn van die in Ontario, strategische nabijheid tot bestaande xAI-faciliteiten nabij Memphis, concurrerende belastingen en versnelde goedkeuringen—zonder de politieke inmenging die elders te zien is. Voorbeelden zijn de eerdere vijandigheid in Californië, waar vakbondsleiders Musk bekritiseerden tijdens COVID-beperkingen, wat leidde tot de verhuizing van Tesla's hoofdkantoor naar Texas, en binnenlandse gevallen zoals de annulering door de Ontariaanse premier Doug Ford van plattelandsinternetinitiatieven die als vergeldend tegenover Musk werden gezien. Een bescheiden petitie van 900 handtekeningen en milieuzorgen van belangenorganisaties hebben het project in Mississippi niet gestopt, dat prioriteit geeft aan banen en groei. In Canada vertraagt of derailleert soortgelijke oppositie—vaak met milieukwesties of raciale overwegingen—vaak grote ontwikkelingen, met tijdlijnen voor projecten zoals pijpleidingen die zich uitstrekken tot 2040 of later. Op papier lijkt Mississippi misschien in het nadeel, maar het presteert beter dan Canada in het aantrekken van kapitaal en het bevorderen van kansen. Deze investering positioneert de staat voor verdere winsten op PPP-aangepaste ranglijsten, terwijl Canada het risico loopt op voortdurende stagnatie ondanks uiterlijke tekenen van veerkracht.