Je mist behoorlijk wat. 1) Krediet is een privilege, geen recht. Veel van de wereld heeft zelfs geen toegang tot ongedekte doorlopende kredietlijnen. Het is een zegen dat degenen die verantwoordelijk zijn en in het westen wonen hiervan kunnen genieten. 2) Inkomen heeft absoluut niets te maken met het beschikbare krediet. Kredietwaardigheid wordt bepaald door FICO, of je eerdere kredietverantwoordelijkheid. Buiten een paar geselecteerde producten (Amex Black), is bijna elke creditcard beschikbaar voor iedereen die langdurige verantwoordelijkheid aantoont en een hoge kredietscore heeft. Met andere woorden, hoge creditcardbeloningen zijn beschikbaar voor iedereen. 3) Hoge inkomens betalen hun saldi maandelijks volledig en hebben geen te late kosten, dus kredietverstrekkers kunnen alleen winst maken via transactiekosten. Beloningen zijn hun concurrentiemechanisme om hoge inkomens te overtuigen om deel uit te maken van hun ecosysteem. 4) Detailhandelaren of verkopers betalen hogere transactiekosten voor creditcards met hoge beloningen, dus dit wordt niet volledig gesubsidieerd door consumenten met een lager inkomen die waarschijnlijk rente of te late kosten betalen. 5) Consumenten met een laag inkomen en middelmatige kredietwaardigheid hebben astronomisch hogere risico's op wanbetaling van de schuld, dus de hogere APR. Hoge APR en te late kosten faciliteren niet alleen beloningen voor de kredietwaardige (of rijke) - ze fungeren als verzekering voor kredietverstrekkers die een risico nemen. 6) Ons huidige kredietsysteem heeft een volledig gelijk speelveld met betrekking tot consumentenleningen. Consumentenbeschermingswetten vereisen dit. Wat ontbreekt, is een kenniskloof tussen degenen die financieel onderlegd zijn en degenen die met blinddoeken binnenkomen. Dit is voornamelijk een onderwijs-/kennisprobleem, geen inkomensprobleem.