Een vriend vroeg zich af of Manus misschien zo opzichtig is dat het zelfs een beetje "beledigend voor China" is? Misschien raakt deze vraag inderdaad een gevoel dat veel mensen hebben, maar we moeten heel terughoudend antwoorden: het is niet zo ernstig, maar het raakt wel de meest gevoelige narratieve rode lijn in de huidige Chinese politieke context. De officiële aankondiging van Manus bevat geen elementen die China verlagen, ontkent het Chinese systeem niet expliciet en maakt het geen openbare politieke uitspraken. Vanuit het perspectief van het team lijkt deze opzichtige houding meer op het vieren van een succesvolle exit volgens de Silicon Valley-gewoonten, en het maximaliseren van het succesverhaal volgens de logica van startups, zonder rekening te houden met de nationale emoties die hierbij komen kijken. Dus wat betreft motivatie en uitdrukking is de houding van Manus eigenlijk niet problematisch. Het probleem ligt eigenlijk op het niveau van de narratieve positie. Dit is waarom veel mensen zich een beetje beledigd voelen. Omdat de opzichtige houding objectief een zeer gevoelige keten inbedt, namelijk dat er in China is ontwikkeld, zonder toestemming geheel is verhuisd, en bijna onmiddellijk is overgenomen door Amerikaanse technologie-giganten tegen hoge prijzen, zonder enige vertraging in de opzichtige aankondiging. Zelfs als er in het proces geen waardeoordeel wordt gegeven, zal deze structuur zelf worden geïnterpreteerd als dat China slechts een leverancier van talent en technologie is, en dat de uiteindelijke waarde realisatie nog steeds in het buitenland moet plaatsvinden. Dit impliceert dat succes moet plaatsvinden buiten het Chinese systeem. Dit gebeurt precies in een tijd van geopolitieke spanningen, en zal natuurlijk worden ingekleed in het narratieve kader van nationale concurrentie en technologische uittocht. Tegelijkertijd heeft de opzichtige aankondiging per ongeluk persoonlijk succes omgevormd tot een padvoorbeeld. Als het alleen om persoonlijk succes ging, zouden hooguit een paar mensen een zuur druivengevoel hebben. Maar omdat het wordt verpakt als een duidelijke internationale exitstrategie, triggert het de waardeoordeel van de toezichthouders en de emotionele projectie van het publiek. Veel emoties zijn niet omdat Manus tijd heeft gestimuleerd, maar vanwege een soort vergelijking. China benadrukt immers al zelfvoorzienendheid, technologische veiligheid, vooral het behouden van kerncapaciteiten. Maar het narratief van de aankondiging van Manus heeft per ongeluk de indruk gewekt dat de uiteindelijke uitweg in het buitenland ligt, en dat de uiteindelijke betaler de Amerikaanse giganten zijn. Dus deze spanning leidt tot een snelle emotionaliteit. Als dit voor 2019 was gebeurd, zou het bijna niet dezelfde schaal van reactie hebben uitgelokt. Maar in het tijdperk van geopolitiek en AI is het gebied waarin Manus opereert duidelijk opgenomen in de nationale strategie, de technologische concurrentie tussen de VS en China is zeer gespannen, en exportbeperkingen zijn zelfs een normaal hulpmiddel geworden; dezelfde gebeurtenis heeft een volledig andere politieke betekenis. Misschien moeten we deze zaak ook de Silicon Valley-ondernemingscultuur aanrekenen. Omdat Silicon Valley ervan uitgaat dat succes verteld moet worden. Maar nu is deze regel niet langer algemeen toepasbaar. Je kunt nu succesvol zijn, maar je moet voorkomen dat mensen succes als een systeemvergelijking beschouwen. Hoewel Manus geen actieve systeemvergelijking heeft gemaakt, wordt de narratieve structuur automatisch geïnterpreteerd als een systeemvergelijking. Dit is de betekenis die door de tijd wordt opgelegd, en niet de bedoeling van het team. Misschien is dit wel het beste tijdperk voor AI, maar in dit tijdperk bepaalt de intentie niet langer de interpretatie; de structuur zelf krijgt betekenis.