Havaalanındaki çocuğunu köpeğimden alan hanıma göndereyim... 75 lb, kaslı bir kulağı yara izi olan bir Pitbull gördün ve onun bir canavar olduğunu sandın. Fısıldaydın, "O yaratık neden buraya giriyor?" Yeleğinde Mor Kalp madalyasını görmedin. Üç yıl önce kum havuzunda (Orta Doğu) bu "canavar"ın yüzüne şarapnel aldığını bilmiyordunuz, bu da ekibimi IED patlamasından korurken. Adı Çavuş Brutus. O gün bir kulakta işitme kaybı dört insanın hayatını kurtardı. Çocuğunuza zarar vermek için bakmıyor; Odayı tarıyor çünkü zihninde hâlâ nöbette ve herkesin güvende olduğundan emin oluyor. O bir katil değil, hanımefendi. Hayatında ilk kez eve gidip gerçek bir yatakta uyumak isteyen emekli bir kahraman. Bir dahaki sefere sadece sor. Karın okşularını çok seviyor. 🇺🇸🐾

"Gece vardiyasında Uber kullanıyorum. Her türlü insanla tanışırsınız. Sarhoşlar, aşıklar, yorgun hemşireler. Saat 2'de hastaneden bir adamı aldım. Arka oturmaya oturdu, şok olmuş görünüyordu. Tek kelime etmedi. On dakika sessizce sürdük. Sonra bir hıçkırık duydum. Dikiz dikşine baktım. Pencereden dışarı bakıyordu, gözyaşları yüzünden süzülüyordu. "Zor gece mi?" Sessizce sordum. "Karım," diye boğaz kısık söyledi. "O sadece... Kanser. Gitti." Kalbim durdu. Sayacı kapattım. "Seni henüz eve götürmüyorum," dedim. Kafasını kaldırdı, kafası karıştı. "Ne?" "Şu anda boş bir eve gidemezsin. Henüz değil." Gece boyunca açık bir lokantaya girdim. "Hadi. Kahve ve turta. Bana." Tereddüt etti, sonra başını salladı. O kabinde üç saat oturduk. Bana onun kahkahasından bahsetti. Nasıl tanıştıkları. Bezelyeden nefret ettiğini. Sadece dinledim. Sonunda sabah 6'da bıraktığımda güneş doğuyordu. Elimi sıktı. "Teşekkür ederim," dedi. "Beni karanlıkta yalnız bırakmadığın için." O gece bir kuruş kazanamadım. Ama hayatımın en önemli motivasyonuydu." ~Shihaan Hussain

"Oğlun hayatının geri kalanını markette poşetleyerek geçirebilir." Oğlum Jack'e otizm teşhisi konduktan hemen sonra biri bana bunu söyledi. Yıllar içinde bu sözler aklımda kaldı. Anaokulunda çember zamanına oturamadığında onları düşündüm. Okuldan eve güvenli bir şekilde otobüsle gidemediğinde. Ortaokula başladığında, sonra liseye. Hızlıca ilerle. Jack şimdi yirmi bir yaşında. Bir markette çalışıyor. Meyve kesiyor, sebze departmanında. Haftada üç gün 8:00 - 14:00 arası çalışıyor. Alarmını kurdu. Üniformasını giyiyor. Otobüs terminaline yürür. Zamanında varıyor. Otizmle birlikte bu hayatta, her zaman varış noktası değil, oraya nasıl geldiğinizle ilgili olduğunu öğrendim. Farklı yaşanan bir hayatın az yaşanmış bir hayat olmadığını öğrendim. Her türlü çalışma, hangi tür olursa olsun, onurludur. Ne güzel bir şey. Lütfen oğlum Jack'i işindeki ilk dört ayı için tebrik etmek için bana katılın. Onunla gurur duyuyoruz. Kaynak: Carrie Cariello