"Gece vardiyasında Uber kullanıyorum. Her türlü insanla tanışırsınız. Sarhoşlar, aşıklar, yorgun hemşireler. Saat 2'de hastaneden bir adamı aldım. Arka oturmaya oturdu, şok olmuş görünüyordu. Tek kelime etmedi. On dakika sessizce sürdük. Sonra bir hıçkırık duydum. Dikiz dikşine baktım. Pencereden dışarı bakıyordu, gözyaşları yüzünden süzülüyordu. "Zor gece mi?" Sessizce sordum. "Karım," diye boğaz kısık söyledi. "O sadece... Kanser. Gitti." Kalbim durdu. Sayacı kapattım. "Seni henüz eve götürmüyorum," dedim. Kafasını kaldırdı, kafası karıştı. "Ne?" "Şu anda boş bir eve gidemezsin. Henüz değil." Gece boyunca açık bir lokantaya girdim. "Hadi. Kahve ve turta. Bana." Tereddüt etti, sonra başını salladı. O kabinde üç saat oturduk. Bana onun kahkahasından bahsetti. Nasıl tanıştıkları. Bezelyeden nefret ettiğini. Sadece dinledim. Sonunda sabah 6'da bıraktığımda güneş doğuyordu. Elimi sıktı. "Teşekkür ederim," dedi. "Beni karanlıkta yalnız bırakmadığın için." O gece bir kuruş kazanamadım. Ama hayatımın en önemli motivasyonuydu." ~Shihaan Hussain