Hallo, ik ben een vleermuis. Ik drink geen bloed en ik probeer niet in je haar verstrikt te raken. Als ik per ongeluk in je huis vlieg, sla me dan alsjeblieft niet met stokken of bezems - het doet pijn en ik ben al bang. Ik bedoelde nooit om je te laten schrikken. Als ik land, kan ik misschien niet meer opstijgen zonder jouw hulp. Gebruik voorzichtig een handdoek om me naar buiten te leiden, en ik zal meteen wegvliegen. Ik help door muggen en veel andere insecten te eten. Maar onze roestplaatsen verdwijnen terwijl bossen en oude gebouwen worden afgebroken, waardoor we minder plekken hebben om te wonen. Dus als een van ons je huis binnenkomt, zet dan gewoon de lichten binnen uit, zet een licht buiten aan en open een deur. Ik zal snel mijn weg naar buiten vinden. Wees alsjeblieft vriendelijk - ik wil ook leven. Vleermuizen zijn de stille helden van de natuur - laten we ze samen beschermen. Deel dit en verspreid het woord.

Een heel jaar ging voorbij zonder antwoorden. Onze kat verdween, en met elke week die verstreek, werd de hoop stiller. We zochten, hingen borden op en hielden vol zolang we konden—tot we de mogelijkheid accepteerden dat hij misschien nooit meer thuis zou komen. Toen gebeurde vandaag. Mijn vrouw en ik waren op een eenvoudige fietstocht toen ik een kat voor ons zag. Iets aan de manier waarop hij bewoog voelde vertrouwd. Op instinct zei ik zijn naam hardop. Hij bevroor. Toen draaide hij zich om. Het geluid dat hij maakte weerklinkt nog steeds in mijn borst—een kreet vol herkenning en opluchting. Hij rende recht op ons af alsof er geen tijd was verstreken. Ik liet mijn fiets vallen, knielde neer, en hij lanceerde zichzelf in mijn armen, zich vasthoudend alsof hij bang was om weer los te laten. Na een heel jaar… herinnerde hij ons. Vandaag eindigde het wachten. De stilte brak. En onze familie, op de een of andere manier, werd weer heel.

Mijn zoon was 16 toen hij werd aangereden door een dronken bestuurder. Hij lag 3 maanden in coma. De neuroloog nam ons mee naar een steriele vergaderzaal en toonde de scans. 'Zijn hersenstam is intact,' zei hij zachtjes. 'Maar de rest... het is donker. Als hij wakker wordt, zal hij een groente zijn. Hij zal nooit spreken, nooit jou kennen, nooit voor zichzelf zorgen. Je moet over langdurige zorgfaciliteiten nadenken.' We weigerden. We brachten hem naar huis. We zetten een ziekenhuisbed in de woonkamer. We speelden zijn favoriete Led Zeppelin-platen. We lazen hem stripboeken voor. We praatten 12 uur per dag met hem. Zes maanden later scheerde ik zijn gezicht en vertelde ik hem een slechte vadergrap. Hij glimlachte niet alleen. Hij lachte. Een schorre, droge lach. Toen keek hij me aan en zei: 'Dat was niet grappig, pap.' Vandaag rondt hij zijn ingenieursopleiding af. Hij loopt met een stok, maar hij loopt. De dokter noemt hem een 'anomalie.' Ik noem hem een vechter. Laat nooit een statistiek je bestemming bepalen.