To przypomina mi części akademii -- był profesor na Harvardzie, który nie opublikował ani jednego artykułu jako członek wydziału (miał "naprawdę dobrą notatkę studencką."). Jakoś i tak uzyskał stałą posadę.

To powiedziawszy, przyznanie miejsca na etat profesorowi, który nie publikuje, jest wciąż lepszym wykorzystaniem zasobów niż subsydiowanie praktyki prawnej profesorów; zwłaszcza tych, którzy wykorzystali swoje talenty na wysoce wątpliwych, jeśli nie złych klientach -- Harvard subsydiujący obronę prawną Jeffrey'a Epsteina to najgorszy przykład, ale są też inne.

Częściowa korekta: okazuje się, że profesor, o którym mowa, opublikował książkę naukową w 2019 roku, 43 lata po swoim pierwotnym zatrudnieniu. Teraz mam ochotę ją przeczytać, na zasadzie, że każda książka, która powstawała przez 43 lata, musi mieć coś interesującego do powiedzenia.