Byłem całe życie Demokratą. Myślałem, że większość konserwatystów jest ignorantami, złymi lub kłamcami. Wierzyłem prawie we wszystko, co napisano w New York Times, The New Republic i Atlantic. Byłem przerażony, gdy konserwatyści krytykowali władze. Każda krytyka, którą widziałem: myślałem, że wszystko to było motywowane nienawiścią, urazą, interesem własnym lub ignorancją. Jakakolwiek prawda mogła być w tej krytyce, widziałem ją jako jedynie "półprawdę": wykorzystywanie tego czy innego wyselekcjonowanego faktu jako broni. Dlaczego widziałem to w kategoriach broni? Ponieważ byłem stronniczy: postrzegałem liberalne instytucje i postacie jako zasadniczo dobre, więc każda krytyka ich była automatycznie interpretowana jako zła wola. Czy krytycy nie wiedzieli, że te instytucje lub postacie były zasadniczo dobre? Jeśli nie, byli ignorantami. Jeśli wiedzieli, byli źli. To było takie proste. Oznaczało to, że jakiekolwiek uzasadnione krytyki byłyby po prostu odrzucane, jakby odbijały się od nieprzeniknionej kuloodpornej tarczy. To wszystko zmieniło się, gdy zacząłem pisać o pandemii. Wkrótce ludzie zaczęli mówić o mnie tak, jak ja kiedyś myślałem o konserwatystach. Doprowadziło to do całkowitego załamania tożsamości, gdy zrozumiałem, że mój stary światopogląd był pełen nienawiści i ignorancji, że nie zrozumiałem tego, co oceniłem. Nie mogę zapomnieć przesłuchania, które doprowadziło do mojego wydalenia ze szkoły medycznej rok po tym, jak zacząłem pisać. Podczas przesłuchania ludzie mówili o mnie, jakbym nie był człowiekiem. Moje zachowanie było interpretowane w najgorszym możliwym świetle. Stworzono całkowite fabrykacje. Nikt nie martwił się o prawdę, tylko przerażony moim rzekomym "nieprofesjonalnym zachowaniem", które tak naprawdę było lustrem ich nieprofesjonalnego zachowania skierowanego w moją stronę. Ustrukturyzowali przesłuchanie w taki sposób, aby praktycznie uniemożliwić mi mówienie i wyjaśnienie, że to, co było mówione, to kłamstwo. I nikt nie wydawał się mieć z tym problemu. Dlaczego? Bo byłem zły. Jeśli jestem zły, to każde złe traktowanie i każde naruszenie własnych zasad szkoły stało się uzasadnione. Osoba, która jest zła, nie zasługuje na żadne prawa. Zasługuje tylko na karę. Ale to, co pamiętam najbardziej, to aluzje do mojej aktywności w mediach społecznościowych. Mówili: "Kevin jest napędzany urazą z dzieciństwa." Nie byłem. Miałem dobre relacje z rodzicami. Twierdzili, że potrzebuję psychoterapii, aby poradzić sobie z tym traumą. To była całkowicie fałszywa historia, którą skonstruowali o mnie, aby mnie poniżyć, zepchnąć na margines, spróbować wyjaśnić poglądy, które wyraziłem: że coś strasznie złego wydarzyło się podczas pandemii. Nie mogli sobie wyobrazić, że mogę mieć uzasadnione argumenty. Zredukowali mnie do tych samych rodzajów psychologicznych karykatur, które kiedyś przypisywałem konserwatystom w swoim umyśle. Kiedy zostałem wydalony, byłem załamany. Ale miałem pomoc od przyjaciół, którzy pomogli mi zrozumieć, co się stało. I zrozumiałem, że histeria ogarnęła lewicę. Spędziłem dużo czasu, czytając o pokazowych procesach, o procesach czarownic i tak dalej. Nawiązałem również kontakt z ludźmi, którzy doświadczyli podobnych rzeczy i zrozumiałem, że coś podobnego wydarzyło się setkom lekarzy w całym kraju. Moja historia nie była wyjątkowa. To była ta sama historia w kółko. Nie mogę uwierzyć, że byłem kiedyś taką osobą. Nie mogę uwierzyć, że mogłem tak istnieć. Nadal nie rozumiem, jak mogłem być taki, ani jak miliony ludzi w tym kraju mogą nadal być tacy. To mnie bardzo niepokoi. Jedna rzecz, którą wiem, to że cokolwiek to jest, co doprowadza ludzi do szaleństwa, musi zostać zniszczone. Jest wrogo nastawione do cywilizacji i naszej ludzkiej natury. Powoduje, że dehumanizujemy się nawzajem i próbujemy się nawzajem zniszczyć. To ta sama potworna rzecz, którą kiedyś przypisywałem konserwatystom. Ale była we mnie, a teraz mogłem to zobaczyć w innych. To coś, z czym wciąż się zmagam.