⚡️Karp heeft gelijk over het slagveld en hij is zelfzuchtig over de oplossing. Het slagveld geeft niets om jouw waardenverklaring. Het geeft om uptime, nauwkeurigheid en of je in de strijd blijft wanneer de PR-cyclus vijandig wordt. Elke leverancier die politiek kan worden uitgeschakeld is een strategische zwakte. De oorlogvoerder zal dat elke keer omzeilen. Zijn zet is om die waarheid om te zetten in een monopoliewedstrijd. Hij presenteert de keuze als Palantir of chaos. Hij verpakt morele duurzaamheid als een product. Hij zegt dat we het controversiële werk zullen doen en we zullen niet terugdeinzen. Dat signaal is gericht op inkoop, niet op Twitter. De diepere laag. AI-governance zal worden gewonnen door wie drie knelpunten controleert: Gegevenspijpleidingen Implementatieoppervlakken Aansprakelijkheidsrouting De winnaar is degene die zichzelf onmogelijk te verwijderen maakt. Zodra een model binnen planning, targeting, logistiek en inlichtingenfusie is, wordt vervanging operationeel riskant. Dat is hoe permanentie wordt opgebouwd. Niet door overtuiging. Door afhankelijkheid. Het deel dat mensen missen. Iedereen praat over autonome wapens. De echte verschuiving is besluitversnelling. Mensen blijven in de lus in naam terwijl de snelheid van de lus de menselijke begrip overtreft. Je wordt de rubberen stempel op een aanbevelingsstapel die je niet volledig in real-time kunt auditen. Dat is waar "wie beslist" stilletjes "wie de interface heeft ontworpen" wordt. Karp wedt daarop. Hij wil dat de staat de morele verantwoordelijkheid bezit, terwijl Palantir de implementatiewerkelijkheid bezit. Dat is de schoonste aansprakelijkheidsstructuur. De overheid tekent. Aannemer verzendt. Soldaat voert uit....