Het probleem is dat Mark gelijk heeft. Niemand geeft er meer om. En dit verklaart perfect elke enkele achteruitgang in kwaliteit in elke industrie in de afgelopen jaren. Onze ervaringen, onze ontwerpen, onze producten, ons voedsel, absoluut alles. Niemand geeft er meer om. Hoe is dit gebeurd? Eenvoudig gezegd: De gemiddelde persoon geeft er niet om. Sterker nog, dat heeft hij nooit gedaan. Ontwerpers en bedrijven gaven vroeger echter meer om dingen. Velen van hen gedroegen zich als morele agenten. Ze zeiden tegen mensen: "Kijk, ik begrijp dat je er niet om geeft, maar als ik je een betere manier laat zien, begin je misschien om te geven". Om geven was vroeger een concurrentievoordeel. Daarom hadden de meeste oude legendarische ontwerpers sterke overtuigingen. Ze concentreerden zich op kwaliteit, wat er ook gebeurde, omdat ze er diep om gaven. De meeste mensen/consumenten beginnen pas om te geven als je ze laat zien hoe geven werkt. Ze doen het niet automatisch. Maar in de loop van de tijd, in het algemeen gesproken, begonnen ontwerpers en bedrijven er niet meer om te geven. En als je genoeg gemiddelde mensen die er niet om geven, koppelt aan ontwerpers/bedrijven die er niet om geven, krijg je zorgeloze ervaringen, zorgeloos voedsel en zorgeloze producten — Maar de ironie is, iedereen is een beetje gelukkig, omdat niemand weet hoe een andere wereld eruit zou zien. En zolang zorgeloosheid winstgevend is, zullen bedrijven blijven focussen op de minimale zorg die ze kunnen wegkomen.

Ik vind het al vervelend dat ik heb geprobeerd het te vereenvoudigen, omdat er zoveel nuance in zit. Mogelijk een essay van mij in de toekomst. Maar over het algemeen gesproken om hier wat verder op in te gaan: 1. Ik denk nog steeds dat CARE het ultieme concurrentievoordeel is. 2. Ik denk nog steeds dat de enige manier om het perspectief van consumenten te veranderen, is door ze te laten zien wat zorg betekent. Je kunt er niet alleen over praten, je moet het belichamen, definiëren, tonen, en dan zal iemand het zien en begrijpen. 3. Zorgeloosheid kan aan de consumentenzijde worden geaccepteerd, maar het wordt niet noodzakelijk gevierd of gevraagd. Ik denk dat het zo'n ding is waar het echt slecht moet worden voordat het beter wordt (kijk naar ons bewerkte voedsel en diëten enz.). Bedrijven zullen niet zomaar gezonde producten produceren als ze weg kunnen komen met ongezonde. Hetzelfde geldt voor producten die waardeloos zijn, niet te repareren of gewoon zonder veel zorg zijn gemaakt. Zorg is een breed begrip, een andere nuance die hier niet is besproken, ik ging ervan uit dat er een gedeeld begrip voor was. 4. Ik ben optimistisch over de toekomst.