In het begin van de 19e eeuw waren Nederlandse mannen een van de kortste in Europa, met een gemiddelde lengte van slechts 5'4" (163 cm). Armoede, slechte sanitaire voorzieningen en beperkte toegang tot voedzaam voedsel hielden de groeicijfers laag. Veel gezinnen hadden moeite om eiwitrijk voedsel te betalen, kinderziekten waren gebruikelijk en de zuigelingensterfte was hoog. Lengte, die een van de sterkste indicatoren is van de algehele gezondheid van een bevolking, weerspiegelde de moeilijke levensomstandigheden van die tijd. Alles begon te veranderen in de late 1800s en vroege 1900s toen Nederland een grote sociale en economische transformatie onderging. Hervormingen in de volksgezondheid verbeterden de sanitaire voorzieningen en verminderden ziekten, terwijl de toenemende welvaart melk, vlees en kaas, basisvoedingsmiddelen van het Nederlandse dieet, breed toegankelijk maakten. Het land investeerde ook zwaar in de gezondheidszorg voor moeders en kinderen, wat de overlevingskansen dramatisch verbeterde en kinderen in staat stelde om hun volledige genetische potentieel te bereiken. Tegen het midden van de 20e eeuw stonden de Nederlanders al hoger op de wereldranglijst voor lengte. Tegen de 21e eeuw was Nederland een wereldleider geworden op het gebied van voeding, gezondheidszorg en levensstandaard. Lengte werd zelfversterkend: studies tonen aan dat in Nederland langere mannen historisch gezien meer kinderen hadden, wat subtiel de lengte over generaties heen versterkte. In combinatie met uitstekende gezondheidszorg, hoge zuivelconsumptie en een sterk welzijnssysteem, bereikten Nederlandse mannen tegen 2025 een gemiddelde lengte van 6'0" (183 cm). © The Historian's Den #drthehistories