Jordan Peterson, 90'larda tanımladığı kültürel bir çatlak hattı konusunda uyarıda bulunuyor—bu çizgi hâlâ Batı'yı parçalayabilecek bir çizgi: "IQ, uzun vadeli başarının acımasız bir öngörücüsüdür. Açık ara en iyi tahminci—vicdanlılıktan beş kat daha güçlü, bir sonraki en iyisi." Vicdanlılık (çalışkanlık + düzenlilik) muhafazakarlık, gelenekçilik ve dış gruplara karşı şüphecilikle bağlantılıdır. Ama doğru ölçüm çok daha zor—temiz bir laboratuvar testi yok; Kendi raporlarına ve gözlemci puanlarına dayanır. IQ? Kolay, sağlam ve acımasızca öngörücü. Aşırı farklılıklar, yüksek IQ'ya sahip bireyleri farklı bir verimlilik evrenine yerleştirir. Peterson vurguluyor: Zeka ≠ ahlak. Yüksek IQ, Luciferivari bir cazibe getirir—kendi rasyonel sistemlerinin dünyayı yönetmesi gerektiğini varsayan kibirli zekâ. Yine de varyasyon o kadar büyüktür ki, bunu reddetmek felaket riski taşır. Doğrudan eşit olmayan bilişsel yeteneklerin eşit ahlaki değerle buluştuğu o "sığa" doğru ilerliyor olduğumuzdan korkuyor—ve çarpışma yıkıcı olabilir. 2026'da, yapay zeka bilişsel eşitsizlikleri daha da artırırken, Peterson'ın 90'lar uyarısı her zamankinden daha mı önemli? Sizin görüşünüz nedir—toplum IQ farklılıklarını küçümsemeye mi çalışıyor, yoksa gerçek tehlike bu konuda takıntılı mı?