Dr. Michael J. Burry'nin sağlam bir nükleer enerjili modern elektrik şebekesi inşa etmek için bir $Tn harcama önerisi (çoğunlukla) tam olarak doğrudur ve aşağıda birkaç küçük uyarı dışında kesinlikle katılıyorum. Ama prensipte, tam olarak böyle düşünmemiz gerekiyor! Bravo. Uyarılar: Ülkeyi KÜÇÜK (vurgu eklenmiş) reaktörlerle "noktalamak" teknolojik olarak mantıklı değil. 1960'lar/70'lerde çok büyük reaktörlere geçmemizin tüm sebebi ölçek ekonomisiydi. Eğer oyunu yerinde yapacaksanız, daha büyük genellikle daha iyidir. Ve kesin olarak, elektrik kapasitemizi tamamen modernize edilmiş bir şebeke üzerinde ölçeklendirmek için megawatt santraller değil, gigawatt enerji santrallerine ihtiyacımız var, ki bu hedeflenecek tam anlamıyla doğru hedef. Gerçekten "küçük" reaktörler lehine güçlü bir argüman var, ancak ana akım nükleer endüstrinin yanıltıcı bir şekilde SMR olarak adlandırdığı mevcut versiyonda bu geçerli değil. AP300 gibi yerinde üretilen reaktörler için, parçalar bir gün seri üretilse bile (şu anda bu sadece pazarlama saçmalığı, gerçeklik değil), o "modüler" parçaları daha büyük reaktörlerin inşası için seri üretim yapmak daha mantıklı olurdu, daha küçük olanlar değil. "Modülerlik"i anlamlı bir şekilde GERÇEKTEN elde etmek için, otomotiv benzeri montaj hatlarında tüm nükleer reaktörlerin seri üretimi lehine çok güçlü bir argüman var; bu reaktörler *fabrikada tam olarak inşa edilip monte edilebilecek kadar küçük, ayrıca yere yakıt ile verilmeye ve başlatılmaya hazır tam bir birim olarak taşınacak* reaktörler üretmektir. Bu senaryoda, ölçek ekonomisi, kitlesel montaj hattı üretiminin ekonomisinden yararlanarak, robotik montaj ve test kullanılarak mevcut nükleer endüstri standartlarının ötesine kalite kalitesini artırarak sağlanır. Bu yaklaşımın büyük bir savunucusu olsam da, mevcut SMR trendinin ilerlediği gibi yarım yamalak yapamazsınız. Ya taşınabilen ve yerinde "inşa edilmeyen") bir form faktöründe seri üretim yapmanız gerekir, ya da AP300 gibi yerinde inşaata taahhüt etmelisiniz; bu durumda daha küçük boyut mantıklı olmaz ve BÜYÜK modüler reaktörler çok daha iyi olurdu. Ayrıca nükleer yakıt döngüsü konusunda çok daha akıllı olmamız ve gerçek bir üreme reaktör stratejisini benimsememiz gerekiyor; böylece madenciliğimizde kullandığımız uranyumun tamamını, sadece 1950'lerin başındaki eski teknoloji hafif su reaktörlerinin şu anda "son teknoloji" olarak yanlış sunulan %0,72'sini değil, nükleer enerji üretiminde kullanabilelim. Tüm teknoloji zorlukları onlarca yıl önce çözüldü, ancak ekonomiyi doğru yapamadılar. Bugün Westinghouse AP1000 gibi "Dinozor Teknolojisi" reaktörlerinde elimizde olan şey, NASA'ya benziyor. İhtiyacımız olan şey SpaceX. Batı'da üretici reaktörlerin başarılı olamamasının sebebi, teknolojik sınırlamalar veya zorluklarla ilgili değil, NASA tarzı bir yaklaşımla tasarım ve inşa etme şeklimizle ilgili. Dr. Burry'nin önerdiği ölçekte daha akıllı bir üretim yaklaşımı ile kitlesel dağıtım taahhüdü bu sorunu kolayca çözebilir ve nükleer enerjiyi kömür ve gazdan elde edilen enerjiden daha ucuza hale getirebilir. Ama ne yazık ki, geleneksel nükleer enerji endüstrisi, teknolojik ilerlemeye acı bir şekilde direnen, 1950'lerin başındaki LWR teknolojisinin operasyonel deneyimini sanki sonsuza dek değer verip korunacak bir şeymiş gibi gösteren dinozor zihniyetiyle dolu. Sanırım NASA da aynı şekilde düşünen insanlarla doluydu. Ve yanılmayın: *Çin "anlıyor"* Dr. Burry'nin hedefine (Çin'de) ulaşmak için doğru şeyleri yapıyorlar; bunlar arasında 1960'ların ortasında Oak Ridge ulusal laboratuvarında tasarlanan ve çoğunlukla siyasi nedenlerle terk edilen Toryum Üreticisi reaktörünün ticarileştirilmesi de dahil. "Noktalama" ve "küçük" konusundaki o küçük arazıların dışında, Dr. Burry'nin önerisi tam isabetli ve nükleer enerjiyi ilerletmek için yapılması GEREKENLERİ konusundaki kendi vizyonumla çok uyumlu.