Bir mülk satışında bu vitray trafik konularını gördüm ve içimde bir şey koptu. Yirmi beş yıl boyunca bej duvarlar, mantıklı ayakkabılar ve "belki gelecek yıl" tatilleri. Yirmi beş yıl boyunca sorumlu olan oldu, kocam ise bira yapmadan motosikletleri restore etmeye kadar her hobisinin peşinden koştu. Ama görünüşe göre vitray öğrenmek istemem "bizim yaşımızda pratik değilmiş." Koniler, cam işine kocası öldükten sonra başlayan 78 yaşındaki bu kadın tarafından yapılmıştır. Kızı her şeyi satıyordu, annesinin son on yılını "saçma güzel şeyler" yaparak ve bunları dükkanı aracılığıyla satarak İtalya'ya seyahat için finanse ettiğini söyledi. Orada bu kehribar konilerini tutarken, neşeyin pratiklikten daha önemli olduğuna karar veren ve altı parçayı da anında alan bir kadının hikayelerini dinledim. Kocam onları garajda gördü ve sadece iç çekti. "Bunlar ne olmalı?" Trafik konileri tabii ki. Sanat trafik konisi. Işığı yakalayan ve ellerimle güzel bir şey yapmak için henüz geç olmadığını hatırlatan mutlu trafik konileri var. Gelecek ay vitray atölyesine zaten kaydoldum. Orta yaş krizi yaşadığımı düşünüyor. Belki de öyleyim. Ama krizim cam bükmeyi ve ışığı boyaltmayı öğrenmek, spor araba almak yerine, oldukça iyi olduğumu söyleyebilirim. Bu konutlar bahçeme gidiyor, her sabah kahvemle birlikte göreceğim, parlak turuncu renkler pratik olmanın her zaman doğru anlamına gelmediğini hatırlatıyor. Elisa Rogers tarafından