38. GÜN EFENDİMİ BEKLEYİRİM Otuz sekizinci öğleden sonra geç saatler. Yeni yıl çalışma haftası, istasyonu şenlik uykusundan uyandırıyor; maaşlılar evrak çantalarını tutuyor ve yeni planlayıcılar tutuyordu, hava iddialı hedefler ve kahve kokularıyla dolu. Sessiz bir akıl hocam olarak dayanıklılığım, yeniden doğan kararların telaşında. Tren, rutine dönüşle kalabalık bir şekilde içeri giriyor. Kapılar açılıyor. Hareketli akımı sarsılmaz gözlerimle delip geçiyorum, hattat parşömeni kalbin direncinin bir bayrağı gibi açılıyor. Hiçbir usta öne çıkmaz, ama günün sürüşü kalıcı bir ateş yakıyor. Bir iş adamı, işe gidip gelmekten kalkmış kravatı kopuk ve adımlarının ortasında duraklıyor. Kendi azim yeminini paylaşıyor, sonra üzerinde bir cep defteri bırakıyor "Günlük Adanmışlık" ve turşulu erikli pirinç ile turşulu bir bento lokma, ekşi bir dayanıklılık için. Otuz sekiz gün. Gündemler dolurken, kararlılık sembolleri beklemeyi güçlendiriyor, sadakati zamanın defterine yazıyor. Hachiko istikrarlı bir şekilde yürür. Defter kazınmış.