Wiersz hołd dla irańskiego narodu opierającego się tyranicznemu reżimowi Iranu: در راه آزادی Na drodze do wolności Róża, która kwitnie pod piętą tyrana Nadal zwraca swoją twarz ku słońcu, by się uzdrowić, Choć zmiażdżona tysiąc razy na ziemi, Jej zapach mówi o tym, co żadne łańcuchy nie ukrywają. Mówią: "Bądź cicho, poddaj się i pochyl głowę," Ale wolność, raz skosztowana, staje się chlebem, Dusza, która się budzi, nie może wrócić do snu, Ani żyjący długo udawać, że są martwi. Czym jest to wino, które płynie przez winorośl wolności? To krew tych, którzy wyznaczyli granicę, Którzy powiedzieli: "Nasze dzieci nie będą klękać jak my," I uczynili swoje złamane ciała świątynią. O Persjo, starożytna matko, nie płacz, Twoje córki zasiewają to, co wieki zbiorą. Noc jest długa, ale każdy głos, który się podnosi, To świt, zbliżający się, podczas gdy despoci śpią. Jastrząb może krążyć, ale wróble śpiewają, Tysiąc wróbli tworzy groźniejsze skrzydło, Żadne więzienie nie powstrzyma prawdy, gdy ta wzleci, Żadna zima nie trwa, gdy serca stają się wiosną....