Een eerbetoon gedicht aan het Iraanse volk dat zich verzet tegen het tirannieke regime van Iran: در راه آزادی Op het pad van vrijheid De roos die bloeit onder de hiel van de tiran Keert nog steeds zijn gezicht naar de zon om te genezen, Hoewel duizend keer op de aarde verpletterd, Spreekt zijn geur van wat geen ketens verbergen. Ze zeggen: "Wees stil, geef je over en buig je hoofd," Maar vrijheid, eenmaal geproefd, wordt brood, De ziel die ontwaakt kan niet terugkeren naar de slaap, Noch kunnen de levenden lang doen alsof ze dood zijn. Wat is deze wijn die door de wijnstok van de vrijheid stroomt? Het is het bloed van degenen die de lijn trokken, Die zeiden: "Onze kinderen zullen niet knielen zoals wij," En maakten hun gebroken lichamen tot een heiligdom. O Perzië, oude moeder, huil niet, Je dochters planten wat eeuwen zullen oogsten. De nacht is lang, maar elke stem die opkomt Is de dageraad, die nadert terwijl de despoten slapen. De havik kan cirkelen, maar de mussen zingen, Duizend mussen maken een woester vleugel, Geen gevangenis houdt de waarheid vast zodra deze opvliegt, Geen winter duurt als harten de lente worden....